Wat ontspannen wandelen allemaal met je doet
AlgemeenRotterdam - Jeroen Naaktgeboren is dichter en Matthijs Timmers journalist. Tweewekelijks beschouwen zij wat ons beweegt in Rotterdam. Deze keer: de helende werking van wandelen, samen met Taric.
Taric Fernando (42) wandelt vandaag de bridge tour, zo noemt hij zijn wekelijkse wandeling over de Erasmusbrug en de Willemsbrug, en langs de Boompjes. Hij parkeert zijn scooter aan de voet van de Zwaan, vijf minuten rijden van zijn huis op Katendrecht vandaan. En dan maar lopen. Aan niks denken, mediteren, dit is gewoon zelftherapie man.
Taric is een familieman, een mensen-mens, constant aan en in contact, drager van zijn familie. Als je zo’n type bent, moet je tijd vrijmaken om even los te komen. Die resetknop indrukken en helemaal weg. Taric raadt het iedereen aan man, wandelen is helend. Als je het thuis goed afspreekt, is het moment van jou. Drie kwartier doet hij erover. Op zondag wandelt-ie de lange versie, helemaal door naar het tankstation en weer terug, anderhalf uur.
Geen oordoppen in
Het liefst doet Taric geen oordoppen in. Beter gewoon genieten van het geruis van de stad, het geraas van de auto’s, de mix van talen van toeristen, het klotsende water tegen de kade. Dit is toch gewoon Rotterdam, zwaait Taric zijn arm vanaf de Erasmusbrug over de skyline van het Noordereiland richting de Willemsbrug.
Er zijn heus ook andere rondjes te wandelen. In de natuur, Kralingse Bos, Zuiderpark, maar dit is de mooiste, vindt Taric. Stads. Hij is een man van de stad, opgegroeid op de Beijerlandselaan, in de ruige tijd. Het heeft hem gevormd, hij zou niet anders gewild hebben. Hillesluis geeft je levenslessen en een dikkere huid. En een voorsprong, als je je verstand gebruikt.
Taric wandelt weer verder, naar zijn geparkeerde scooter. Aan niks denkend. Niet helemaal trouwens, want altijd zitten zijn neefjes en nichtjes, Evani, Yuna, Zara en Zain in zijn hoofd en in zijn hart. Een shout-out naar zijn lieve familie. Taric komt zo weer thuis, als herboren, en dat minimaal twee keer in de week.
Het staal, de stenen, de mens daartussen
met gruizend geruis laat de stad zich horen
tussen gebrom, geraas en schelle stemmen
vogels in de Maas die ook kunnen zwemmen
de wind waait wijde bochten langs onze oren
doorlopen is ook weer uitgesteld omvallen
de lucht verplaatsen met grootse gebaren
waar we met stevige tred hartklop bedaren
verwisselen we de meters met trotse getallen
een skyline trek je met vingers die verwijzen
naar het staal, de stenen, de mens daartussen
met passen gebonden in knopen en lussen
stappen vooruit die ons Rotterdam bewijzen
Jeroen Naaktgeboren, juli 2025