‘Ome Jan Schildkamp wuift zijn grote rol voor anderen vaak weg’
AlgemeenRotterdam - Als er iemand in Rotterdam is die het verdient om Rotterdammer van de Week te zijn, is het ome Jan Schildkamp. Peter van Druten schreef een boek over de legendarische bokstrainer. Hij voert in dit verhaal het woord namens ome Jan.
Door Emile van de Velde
Hoe is het met ome Jan?
“Ome Jan zal je altijd met een glimlach en een warme handdruk begroeten en hij is nu op 86-jarige leeftijd écht met pensioen. Maar het afscheid van zijn boksschool en nog meer het verlies van zijn zoon John eind 2023 zijn hem niet in de kouwe kleren gaan zitten. Hij kijkt heel erg uit naar de verschijning van het boek. Hij heeft de afgelopen maanden zijn handtekening veelvuldig zitten oefenen.”
Waarom dit boek?
“Natuurlijk moest er een boek worden geschreven over ome Jan. Zonder zíjn verhaal zou de geschiedenis van Rotterdam incompleet zijn. In november 1999 werd hij uitgeroepen tot Rotterdammer van het jaar en een maand later bijna tot Rotterdammer van de eeuw. Zelf is hij er bescheiden over. De mensen hebben het volgens hem allemaal zelf voor elkaar gekregen. Zijn eigen rol wuift hij weg. Terwijl al die mensen die hij heeft geholpen van de daken willen schreeuwen hoe belangrijk hij voor hen is geweest. Op sportief én maatschappelijk vlak.”
Hoe was de jeugd van ome Jan?
“Ome Jan werd geboren op 22 februari 1939 in het Patrimonium’s Hof in Bloemhof. Hij groeide op in de oorlog in een warm gezin en vader nam hem al als kleine jongen mee naar de Kuip. Al snel na de lagere school ging hij werken omdat hij liever de handen uit de mouwen stak dan dat hij in de schoolbanken achter glas zat. Als een echte Rotterdammer heeft hij het hart op de tong én op de goede plek! Hij heeft zich zijn leven lang voor de medemens ingezet. Nooit stilgezeten!”
Hoe kwam boksen in zijn leven?
“Toen hij als jongeman in de haven werkte en veelal stilzat in een stuurhut, moesten hij en zijn collega’s van hun baas meer lichaamsbeweging krijgen. Dat werden bokstrainingen in Charlois. Echt overstag ging hij toen hij later in het Sint Franciscus Gasthuis kwam te liggen en een bijzondere kamergenoot trof: Luc van Dam. Het klikte en Luc haalde hem over om mee te komen naar de boksschool van Theo Huizenaar. Huizenaar was enthousiast over zijn prestaties en techniek, maar ome Jan was zó licht dat Huizenaar geen tegenstander voor hem kon vinden.”
Wat zou je als hoogtepunten in zijn leven willen noemen?
“Iedere keer dat ome Jan een van zijn Opboxers aan werk, een opleiding of een woning wist te helpen was voor hem een hoogtepunt. Maar natuurlijk ook sportieve successen van zijn boksers, waarvan de bekendste die zijn van Regilio Tuur.”
En dieptepunten.
“Het verlies van zijn zoon John uiteraard. Dat is een hardere klap geweest dan die je ooit in de boksring kunt krijgen.”
Hoe is het met de boksschool?
“Een van de leden heeft het gebouw gekocht. Dat gebouw moet worden onderhouden, er moet een administratie worden bijgehouden én er moet natuurlijk worden lesgegeven. Voor al die zaken hebben zich vrijwilligers aangemeld. In de loop van de jaren heeft zich een vriendenclub gevormd en die vormt nu de ruggengraat van de vereniging. Samen houden zij de boksschool in de geest van Schildkamp levend. Ome Jan en John zijn natuurlijk onvervangbaar, maar hun school blijft bestaan.”
Wat is jouw band met ome Jan?
“Ik boks inmiddels 28 jaar als recreant bij Boksvereniging Schildkamp. Het is een tweede thuis voor me geworden. Dat komt door de warmte en de belangstelling die ome Jan en John altijd hebben getoond. Sportiviteit en respect staan in hun school centraal, maar bovenal medemenselijkheid. Steeds als ik een stukje van het boek af had, heb ik dat voorgelezen aan ome Jan en Sandra. Dat heeft mijn band met ome Jan natuurlijk geïntensiveerd. Door het contact met de familie Schildkamp ben ik een rijker mens ben geworden. En wie weet ook een wijzer mens.”
‘Levenslessen uit de boksring’ verschijnt eind april bij uitgeverij Trichis.