Mahesvari Autar gefascineerd door krachtige vrouwen en Indiase cultuur
AlgemeenRotterdam - Cultuurmaker Mahesvari Autar (1986) is geboren en getogen in Rotterdam. Ze is oprichter van het cultuurplatform DesiYUP, gelooft in de verbindende kracht van muziek en storytelling en is trots op haar Surinaams-Hindoestaanse en Indiase afkomst. Mahesvari is een van de genomineerden als Rotterdamse Vrouw van het Jaar door Stichting Cultuurhuis der Zotheid in de categorie Kunst en Cultuur.
Door Peter Zoetmulder
Sinds 2011 programmeert Mahesvari Indiase concerten en adviseert zij culturele instellingen over programmering en communicatie. Zij is ook de maakster van de documentaire ‘Moving Mountains’ over Ma Anand Sheela, een iconische maar ook controversiële vrouw. Onlangs vond in De Doelen de Nederlandse première plaats, gevolgd door een interview met Sheela. De film volgt Ma Anand Sheela in haar dagelijks leven, toont haar veerkracht en optimisme en onderzoekt haar verleden en de blijvende impact van de Rajneesh-beweging op haar leven.
Waarom deze documentaire?
“Ik ben altijd al gefascineerd geweest door krachtige vrouwen en de manier hoe ze met tegenslagen in het leven omgaan en deze weten om te buigen naar successen. Ik herkende veel van de eigenschappen van deze vrouwen in Ma Anand Sheela. Daardoor werd ik nieuwsgierig naar deze vrouw.”
En nu ben je genomineerd!
“Ja, het is een enorme eer om genomineerd te worden voor Rotterdamse Vrouw van het Jaar. Ik ben opgevoed door krachtige vrouwen, mijn moeder is een feminist en heeft mij met de paplepel meegegeven om andere vrouwen juist in hun kracht te zetten. Vrouwen kunnen elkaars uitdagingen het beste begrijpen en daarom vier ik vrouwelijk leiderschap door uitgesproken sprekers en innovatieve vrouwelijk artiesten naar Nederland te halen binnen dit thema. Vorig jaar hadden we een primeur te pakken door een inspiratielezing van de Brits-Indiase Seema Anand over de Kamasutra te hosten, waarin ze hardnekkige vooroordelen over dit oude Indiase geschrift ontkrachtte.”
Waar ben je opgegroeid?
“Ik heb in vier verschillende wijken gewoond. Geboren in Delfshaven, in de buurt van de Grote Visserijmarkt. Vervolgens trok ik rond mijn 14de in bij de liefde van mijn leven, mijn nani, (oma van moederskant), in Crooswijk. Mijn oma heeft altijd voor mij gezorgd en toen zij een dagje ouder werd was ik er voor haar. Mijn moeder moedigde mij aan om zelfstandig te worden en zodoende kwam ik in de Esch terecht. Daar heb ik geleerd om op eigen benen te staan. Sinds ik getrouwd ben woon ik samen met mijn man in Kralingen. Ik voel me dan ook een echte Rotterdamse.”
Hoe was je jeugd en schooltijd?
“Toen ik opgroeide in Rotterdam-West was het nogal een rauwe wijk. Niet altijd even veilig en prettig, zeker niet voor jonge meisjes. Dit was wezenlijk anders toen ik bij mijn oma introk. Crooswijk was een gemoedelijke volkswijk, het was een stuk makkelijker om onbevangen de wereld om mij heen te ontdekken. Mijn moeder en oma moedigden mij aan om het beste uit mijzelf te halen. De docent maatschappijeer zei tegen mij: ‘Jij zou journalist moeten worden’. Dat ben ik uiteindelijk ook geworden na een studie ‘Journalistiek’ aan de Hogeschool Inholland Select Studies. En het leuke is dat ik tijdens mijn studie een bijbaantje had bij De Havenloods als freelance redacteur! Ik schreef verhalen en interviewde Rotterdammers. Eigenlijk heb ik mijn journalistieke loopbaan dus aan De Havenloods te danken, haha! Zo heb ik Rotterdam als stad ook beter leren, want ik kwam op plaatsen en sprak met mensen waar ik normaliter nooit in aanraking mee zou komen.”
Wat vind je de mooiste plekken van Rotterdam?
“Trompenburg, een oase in de stad en een plek waar ik kan bijtanken en tot mezelf kan komen. En het Museumpark, door de kenmerkende Rotterdamse mix van eigentijdse en klassieke architectuur en een rijk aanbod van culturele instellingen. De Esch ervaar ik als een veilige haven waar ik na een drukke werkdag helemaal tot rust kan komen door te lopen langs de Maas.”
Zijn er ook minpunten?
“Minpunten wil ik het niet noemen, maar de verharding in de samenleving raakt me wel. Rotterdammers die dagelijks de eindjes aan elkaar moeten knopen, daklozen op straat. Dat mensen buiten op straat slapen is simpelweg niet okee. We zijn een rijke wereldstad. Elk mens verdient ongeacht zijn of haar afkomst een waardig bestaan en een perspectief op een goed leven.”