Martin van Waardenberg over het jaar van Opa Cor en De Terugreis
AlgemeenRotterdam - Martin van Waardenberg (68) had in 2024 met De Terugreis een heuse Oscarnominatie te pakken. En als Opa Cor staat hij binnenkort met een mooie cheque bij het Sophia Kinderziekenhuis. Met kerst gaat de fles al vroeg open, maar tijdens de jaarwisseling ligt hij bijtijds op bed. In de laatste krant van het jaar is Van Waardenberg onze Rotterdammer van de Week.
Door Emile van de Velde
Je woont tegenwoordig in Papendrecht...
“Het is er heerlijk rustig! We zijn een jaar of vijf geleden verhuisd. Ciska en ik hadden een zoontje gekregen: Lenny. Mina was er al. We woonden op het Burgemeester Meineszplein. Altijd politiehelikopters, AT-teams die huizen binnenvielen, auto’s die door de straat scheurden. We moesten drie trappen op met de kinderwagen. En nu kunnen de kinderen buitenspelen, dingen ondernemen. Mensen zeggen elkaar gedag op straat. ‘Wat is dit voor een onzin joh’, dacht ik in het begin.”
Kom je nog wel genoeg in Rotterdam?
“Ja joh, natuurlijk. Even naar het Westerpaviljoen of zo. Mat vrienden afspreken. Dat gaat prima. Ik zit nu sneller in het Luxor Theater dan vanuit Rotterdam-West.”
Mina is 9, Lenny 6, jij wordt in januari 69.
“Ik heb de mazzel dat ik fit ben, vol energie. Laat naar bed gaan, vroeg op, geen enkel probleem. Ik voetbal gewoon mee met die kinderen. En keihard hè, tot het einde aan toe. Ik sta als laatste nog op het veld, dan zijn al die kinderen al huilend naar huis. Lenny leert daarvan, die is al net zo hard als ik. Hij heeft veel talent. Had ik ook vroeger bij Neptunus.”
Met dochter Floortje maakte je een vervolg op Ome Cor.
“Toen ik tijdens de première van Ome Cor hoorde dat ik opa zou worden, besloten we Opa Cor te maken. Op dezelfde manier als de eerste film. Dus met 15 euro budget, steeds snel een scène opnemen. En bekende Nederlanders vragen. Die zeggen vrijwel altijd ja als ze horen dat de opbrengst naar het Sophia gaat. Eigenlijk is wat we doen kwajongenswerk. Alles is precies zoals het in de filmwereld niet hoort. Het is wel veel gedoe, we doen alles zelf. Dat is soms vreselijk. Heb je net alles geregeld, kan er iemand niet... Kun je weer opnieuw beginnen.”
Je had dit jaar ook een groot bioscoopsucces met De Terugreis, bijna het tegenovergestelde van Opa Cor.
“Die film lag al een tijdje klaar, maar moest wachten op het juiste moment voor de bioscoop. Dat daar 280.000 mensen op af kwamen, had ik nooit verwacht. Een film over dementie, ik dacht dat iets voor het alternatieve circuit zou zijn. Het was erg leuk om te doen, Met regisseur Jelle de Jonge hoop ik vaker te werken. We hebben gelachen hoor, rijdend door Europa. Ik zat met Leny Breederveld in dat ouwe autootje en we kregen regieaanwijzingen door een walkietalkie. Dat ding kraakte, en Leny is aan één oor doof. ‘Wat zei Jelle nou?’, vroeg ze dan. En dan schreeuwde ik ‘bij de volgende bocht met je blote kont uit het raam!’”
Gouden Kalveren, een Oscarnominatie...
“Ik heb pas nog een doos met van die kalveren weggegooid. Daar had ik er al zóveel van... Maar een Oscar, dat is once in a lifetime. Ik geloof nooit dat we door de selectierondes heen komen. Maar áls dat gebeurt, ja, dan gaan we naar Hollywood natuurlijk. Rondkijken, fotootjes maken.”
Wat vind je nou het leukste van alles wat je hebt gedaan?
“Acteren. Dat je op elk detail let. Dat het uitmaakt of ik mijn glas hier neerzet, of een klein stukje opzij. Schrijven vind ik ook geweldig, iets bedenken, creatief bezig zijn. Ik hoop dat er in het nieuwe jaar weer iets bij me uitkomt. Er ligt sowieso nog een soort vervolg op de Marathon klaar. En er moet een film als afsluiting van Hendrik Groen komen. En als we 80 zijn misschien wel weer Waardenberg en De Jong. Dan kan best, als we vooraf goed trainen.”
Maar eerst de feestdagen.
“Met kerst gaat in onze familie de fles aan het einde van de ochtend open, dan is het ergens op de wereld vast al 17.00 uur. Al die feestdagen vieren ben je een beetje verplicht als je kleine kinderen hebt. Maar met oud en nieuw doen we niks. Lenny staat een beetje met sterretjes te klooien, maar als-ie later vuurwerk wil, ga ik daar niet voor zorgen hoor. Nee, op 31 december liggen we lekker om 22.30 uur op bed.”