‘Dit land is overprikkeld en barst van de frustratie’
AlgemeenRotterdam - Tara Lewis en Ferrie Weeda schrijven iedere twee weken om de beurt de rubriek ROPO: Rotterdamse Post. Over zaken die in de stad (en soms dus ook in het land) spelen. Deze week Tara Lewis over dat ontevreden, knagende gevoel.
Sommige mensen worden met het verstrijken van de jaren milder. Ik niet. De laatste keer dat de PVV in Rotterdam de grootste partij werd schreef ik een column vol mededogen voor mijn PVV-stemmende medemens. Angst voor het onbekende in een stad waarin hele bevolkingsklassen langs elkaar leven, dat was te begrijpen. Inmiddels is mijn geduld met al die angsthazige Hollanders wel zo’n beetje op. (Want nee, lieve lezertjes, het waren geen moslims die op de PVV stemmen, het waren Henk en Ingrid.) Dit hele land barst uit elkaar van frustratie. Mensen zijn na die heerlijke coronaluwte volledig overprikkeld, proberen elkaar continu de loef af te steken met auto’s, huizen en hun ogenschijnlijk fántástische leven. Ondertussen worden de rijker maar rijker en de armen armer. De wereld draait maar door, voor veel mensen te snel om bij te houden.
Eventuele gevoelens van existentiële leegte kopen we zorgvuldig weg. Maar dat ontevreden, knagende gevoel, dát is hardnekkig. En als een geblondeerde charlatan met blauwe kleurlenzen vertelt dat je daar eenvoudig een schuldige voor kunt aanwijzen. Dat je alle ellende in Nederland kunt oplossen door de grenzen dicht te gooien, waarom ook eigenlijk niet?
Het valt allemaal best te begrijpen hoor, die stem op de PVV. Ware het niet dat het ongelofelijk dom, kortzichtig en ronduit kwaadaardig is.