Peter Steenbergen is directeur van Thuis Op Straat: 'We organiseren heel uiteenlopende dingen, van kamperen op bijzondere plekken tot het NK Stoepranden.'
Peter Steenbergen is directeur van Thuis Op Straat: 'We organiseren heel uiteenlopende dingen, van kamperen op bijzondere plekken tot het NK Stoepranden.' (Foto: )

Peter Steenbergen bouwt aan mooie Rotterdammers

Rotterdam - Peter Steenbergen is directeur van Thuis Op Straat. Samen met zijn collega’s organiseert hij iedere zomer activiteiten voor de Rotterdamse jeugd in de wijk. Zo zorgen ze ervoor dat ieder kind na de vakantie met een bijzondere herinnering in de klas terugkomt. Peter doet het werk al sinds zijn achttiende en zit dus vol verhalen en anekdotes. Jeugdwerk is zijn passie: “Ik kan niks anders, maar dat hoeft ook niet. Want mijn werk verandert zichzelf.” Peter Steenbergen is deze week onze Rotterdammer van de Week!

door Anne Klapmuts

Welke activiteiten kunnen kinderen bij jullie doen in de zomer?

“We organiseren heel uiteenlopende dingen, van kamperen op bijzondere plekken tot het NK Stoepranden. Dit jaar werken we samen met Zomercampus010, onze ideeën sluiten op elkaar aan. Kinderen krijgen hier allerlei lessen: circus, djembé, freerunnen of tennis. Er hangt zo’n goede sfeer dat kinderen en ouders na de eerste blokken in het park blijven. Daar ben ik trots op! Wij zeggen al jaren: ‘Niemand terug in de klas zonder vakantieherinnering’."

Wat bedoel je daarmee?

“Na de zomervakantie kom je als kind terug in de klas. In het kringgesprek vraagt de juffrouw hoe de vakantie was en jij hebt geen antwoord: dat is toch triest? En dit heeft dus echt niet altijd te maken met geld, geluk zit namelijk in kleine dingen. Die organiseren wij, zodat ieder kind een mooie herinneringen heeft en terugkomt in de klas met een verhaal.”

Hoe ben je op dit idee gekomen?

“We waren ooit op een uitwisseling in Caen. Er waren jongeren uit allerlei landen en die waren druk met elkaar in de weer op het strand. Ik schrok, want ik was een meisje kwijt en dat is niet het beste teken als je op kamp bent. Uiteindelijk vond ik haar bovenop een duin. Ze zei: ‘Peter, de zee is echt zout’. Daar krijg ik kippenvel van. Ze komt uit Curaçao, woont verdorie veertien kilometer vanaf het strand en ontdekt pas op haar negentiende in Frankrijk dat de zee zout is. Ik kan avonden vullen met dit soort verhalen.”

Jullie slapen ook ieder jaar met kinderen op het ss Rotterdam: vertel.

“Dit doen we nu al acht jaar: Slapen op het stoomschip. De eerste vijf jaar waren we met een groep van zestig kinderen. Dat zijn er in één keer heel veel, maar hoe ver kom je dan nog met een individu? Dus dat hebben we aangepast. Nu leggen we tijdens het eten in een restaurant uit wat de etiquette zijn. Waar zijn al die vorken en lepels precies voor. Twee jaar geleden hadden we een groep tienermoeders met hun kind. En vorig jaar senioren uit Hillegersberg met kinderen uit de Tarwewijk. Dat was heel bijzonder: jong ontmoet oud, Noord ontmoet Zuid. Ze kennen alleen elkaars verhalen, maar hebben elkaar nog nooit ontmoet. Tijdens een workshop portretschilderen moesten ze elkaar op het doek zetten.”

Op welke andere bijzondere plekken hebben jullie gekampeerd?

"We hebben al verschillende toffe slaapplekken gehad: Wakker worden op Woudestein, Maffen in het Museum, Kamperen op de Kinderboerderij. Dit jaar zouden we Pitten in Plaswijck, maar vanwege corona is dat verplaatst naar volgend jaar. Als je het op kamp gaan noemt, heeft het iets ouderwets. Door de alliteratie klinkt het lekker en leuk. Met dit soort uitjes geven we ouders die het zwaar hebben, niet alleen op financieel vlak, even 24 uur voor zichzelf.

Wat vind je het leukst aan het werk?

“Ik heb het voordeel dat ik al een tijdje mee mag doen. Je komt mensen na een aantal jaar weer tegen en veel van hen herinneren zich jou. Ze denken terug aan een mooi moment dat voor hen heel belangrijk was: dat kringgesprek met een goed vakantieverhaal. Een tijdje geleden kwam ik een vrouw tegen. Ze begon meteen te vertellen: ‘Weet je nog dat er ‘s nachts een Ufo landde?’ We hadden als begeleiders veel lawaai gemaakt, kranten in brand gestoken en zelfs met het meldpunt afgesproken dat er kinderen uit Rotterdam zouden bellen. Voor de vrouw die ik tegenkwam was dit nog steeds een echt verhaal.”

Hoelang blijf je dit doen?

“Ik hoop nog heel lang mooie verhalen mee te maken. Dat is voor mij waar het om gaat. Bouwen aan mooie Rotterdammers, bouwen aan de toekomst. En dat hoop ik tot mijn pensioen te mogen blijven doen."

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden