Waar is de Rotterdamse wildsnoeier toch? Nou, hij is wildwándelen!


Tussen het wildwandelen door neemt Olivier af en toe rust in de hangmat waarmee hij overnacht op Franse campings.
Tussen het wildwandelen door neemt Olivier af en toe rust in de hangmat waarmee hij overnacht op Franse campings. (Foto: Ton Gimbrére)

Waar is de Rotterdamse wildsnoeier toch? Nou, hij is wildwándelen!

Rotterdam - Waar is de Rotterdamse wildsnoeier toch? We zien helemaal geen grappig geknipte heggen meer in de stad! Nou, onze wildsnoeier is tijdelijk weer even wildwándelaar geworden. We spraken 'm terwijl hij door Noord-Frankrijk liep. Tot ie door honden aangevallen werd...

door Emile van de Velde

Twee jaar geleden sloeg Olivier Scheffer ook al eens aan het wandelen. Toen van Helsinki naar Thessaloniki. Een ambitieus plan dat halverwege strandde toen hij op de Balkan aangevallen werd door zwerfhonden, op de bus stapte en zijn wildwandelreis met het openbaar vervoer afmaakte. Met frisse moed en zijn eeuwige heggenschaar in de achterzak meldde hij zich weer bij zijn zijn stamkroeg op de Witte de Withstraat.

Mét die heggenschaar had hij al furore gemaakt in Rotterdam. In oktober 2018 kreeg Olivier in De Havenloods de eretitel 'wildsnoeier' toen hij vertelde over zijn tochten door de stad. Na privé-perikelen en het afzweren van drank en sigaretten was hij aan het wandelen geslagen. Met heggenschaar. Overal waar hij een takje over de stoep zag hangen of een verwaarloosde heg in het oog kreeg, sloeg hij aan het knippen.

Toen bleef dat nog beperkt tot snoeiwerk dat anderen vergeten waren. Maar tijdens de lockdown van dit jaar veranderde dat. Olivier begon kunstwerken van heggen te maken, om Rotterdam in coronatijd wat op te vrolijken. Wekelijks trok hij er op uit, na een tijd zelfs met een superdeluxe elektronische schaar. Al snel was de 'wildsnoeier' niet alleen bij lezers van De Havenloods een begrip, maar doken zelfs landelijke media bovenop 'de Rotterdamse Banksy'..

Tekst gaat verder onder de foto.

Bij Duinkerken aan het begin van Oliviers wildwandelwandeling.

Frankrijk

Maar nu is ie dus even gestopt met knippen en loopt de wildsnoeier wild te wandelen door Frankrijk. Richting zijn vader. "Die woont ergens in het midden van Frankrijk en een vriendin van me had een goed punt toen ze zei dat ik hem nú nog kan spreken, voordat hij komt te overlijden. Ik loop 'm als het ware tegemoet. Letterlijk, maar ook symbolisch, omdat ik lang boos op hem ben geweest, hij verliet mij en mijn moeder toen ik vijf jaar was. Inmiddels heb ik zelf ook allerlei stommiteiten begaan in mijn leven en kan ik meer begrip voor hem opbrengen."

"Ik snoei niet onderweg, nee, al heb ik mijn schaar natuurlijk wel bij me. Ik denk dat ik dat toch alleen voor Rotterdam bewaar, voor mijn eigen stad. De stad die ik mooier en leuker wil maken."

Terwijl we met Olivier praten, klinkt er plots luid geblaf van honden door de telefoon. "Hé joh, rot op, ga weg! Emile, daar zijn ze weer, die honden... Hou op!" En de verbinding wordt verbroken...

Tekst gaat verder onder de foto.

Lachende gezichten bij Diergaarde Blijdorp. Na deze struiken volgden er nog veel meer in de stad...

Odes aan 'Mama' en zorgpersoneel

Eventjes wist de Rotterdamse wildsnoeier nog anoniem te blijven tijdens zijn snoeicapriolen in lockdowntijd. Als een soort lokale Banksy, de geheimzinnige Engelse straatkunstenaar van wie niemand weet wie het is. Maar die anonimiteit duurde niet lang, met een beetje googelen was een oud interview met Olivier Scheffer in De Havenloods snel terug te vinden. Heel erg vond ie dat niet, naar eigen zeggen reageerden politie en Stadsbeheer prima op wat ie met de Rotterdamse struiken deed.

Tekst gaat verder onder de foto.

Mama.

Nu is Olivier op weg naar zijn vader, die hij weinig spreekt. Met zijn moeder is de band een stuk inniger, getuige het gigantische 'Mama' dat hij tijdens Moederdag in een heg knipte. Andere wapenfeiten waren een meterslang eerbetoon aan personeel van het Erasmus MC, het bewerken van een serie struiken bij de entree van de Erasmus Universiteit en natuurlijk de lachende gezichten bij Diergaarde Blijdorp.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden