'Mensen worden er ook heel blij van als ze iemand in een Australian zien. Als ze mij  zien, gaan de herinneringen weer aan.' (Foto: Britte Kramer)
'Mensen worden er ook heel blij van als ze iemand in een Australian zien. Als ze mij zien, gaan de herinneringen weer aan.' (Foto: Britte Kramer) (Foto: )
Rotterdammer van de Week

Bobby Jacques houdt gabber levend: 'De wereld verandert, maar ik niet!'

Rotterdam - Bobby Jacques (40) verzamelt Australians. Je weet wel: die gabbertrainingspakken. In zijn schatkamer hangen zeventig bijzondere 'Aussies', uit de jaren 1990 tot 1995. "Ik weet precies wat er gemaakt is, en wat uit welk jaar komt. Dat heb ik met alles uit de jaren '90. Als ik een plaat hoor weet ik ook precies wie het wanneer gemaakt heeft." Bobby's collectie is zo uniek dat Man Bijt Hond langskwam om er een item over te maken. Ook exposeerde hij een deel tijdens Thunderdome en staat in Museum Rotterdam een paspop die door hem is aangekleed. Bobby Jacques is onze Rotterdammer van de Week!

door Britte Kramer

Hoe Rotterdams ben je?

"Heel cliché, maar zodra ik de skyline in de verte zie voelt het als thuiskomen. Ik woon in Noord, al sinds mijn eerste. Inmiddels naast mijn ouderlijk huis, waar mijn vader nog steeds woont. Soms komt hij via het balkon binnenlopen. Ik zit hier heel fijn: pal naast het centrum, maar hierachter is een binnentuin met allemaal vogeltjes en groen."

Verhuizen is dus geen optie?

"Als ik zou verhuizen is het voor m'n spullen. Ik hecht veel waarde aan spullen, omdat ze altijd bij je blijven en omdat ze herinneringen oproepen. Het was zo'n mooie tijd. Mensen worden er ook heel blij van als ze iemand in een Australian zien. Ze zijn ermee opgegroeid, maar hebben nu meestal een heel ander leven. Als ze mij dan zien, gaan die herinneringen weer aan. Sommigen willen zelfs met me op de foto. Inmiddels heb ik zo'n zeventig Aussies. Ik koop alles wat ik toen graag wilde hebben, ter compensatie. Toen was ik een jaar of dertien en was het gewoon te duur. Dan mocht ik er van m'n oma één kiezen en daar moest je het dan mee doen."

Ben je op meer vlakken in de 90's 'blijven hangen'?

"Nou, ik heb bijvoorbeeld ook duizenden cd's - luister niet naar playlists op de computer. Ik ben zo gewend aan dat fysieke. Ik koester en vertolk wat mooi was. Dat hou ik levend. Ik ben het ook niet eens met wat men 'ontwikkeling' en 'vooruitgang' noemt, zie snel de nadelen. De wereld verandert heel erg, maar ik niet. Ik woon heel m'n leven in dezelfde straat, heb sinds 2007 dezelfde vriendin, ga nog steeds ieder weekend naar feestjes, draag altijd Nikies en een petje en werk al bijna twintig jaar in de daklozenopvang. Je ziet mij zelfs in die docu, Willems Kantine. Als Jos zich aanmeldt bij de nachtopvang schrijft hij zich bij mij in."

Waar komt die fascinatie voor de gabberscene vandaan?

"Ik ben met house opgegroeid. Die werd steeds harder en ik groeide daarin mee. Ik volgde die hele ontwikkeling op Stadsradio Rotterdam. Binnen enkele jaren was het gabber geworden. Je zag het overal in Rotterdam. Mensen reden rond op Gilera Citta's en Kymco DJ-scooters met die muziek aan en overal in Rotterdam zag je Aussies en Nike Air Maxies. Die energie en eenheid die je op gabberfeesten vindt, vind je nergens anders. Iedereen gaat voor de muziek, niemand valt anderen lastig."

Dus je bent altijd gabber gebleven?

"Eind jaren '90 was ik er klaar mee. Alles ging me tegenstaan. Je kreeg ineens dat Lonsdale-, nazi-achtige. Ik dacht dat gabber dood was, tot ik in 2004 een poster zag van Nightmare, in Ahoy. Op dat feest hoorde ik al die nummers van vroeger. Het kwam helemaal terug. Op de betere feesten zie je nog steeds allemaal jonge mensen met Aussies aan. Je ziet zelfs veel jonge meiden met opgeschoren haren. Alsof de tijd heeft stilgestaan."

Wat is er nog over van de scene?

"Hardcore is nu niet meer zichtbaar in het straatbeeld, maar wereldwijd groter dan ooit. En het mooie is: het is híer ontstaan, de cultuur komt hier vandaan. Het is echt Rotterdams."

Partystad Rotterdam

'Rotterdam was altijd zo pionierend, maar een partystad is het al jaren niet meer. Als ik langs het oude Nighttown kom en zie dat dat nu een Chinese supermarkt is, of Parkzicht, dat nu een chic visrestaurant is, de Energiehal nu een parkeerplaats… Pijnlijk. Het had gewoon moeten blijven wat het was.'

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden