Vader en zoon Taylor supporten elkaar waar ze kunnen en zijn trots op elkaars prestaties. Misschien staan ze ooit ook samen op het podium.
Vader en zoon Taylor supporten elkaar waar ze kunnen en zijn trots op elkaars prestaties. Misschien staan ze ooit ook samen op het podium.

Het verhaal van Eddie en Brandon Taylor: 'Roem kan héél vluchtig zijn'

Rotterdam - Terwijl zanger Eddie Taylor op een haar na The Voice Senior won, stoomt zoon Brandon op in het theater. Roem kan héél vluchtig zijn, Eddie weet er alles van. The Voice bracht hem kortstondig terug in de spotlights waar hij zich in de tachtiger jaren bij The Swinging Soulmachine aan warmde. Even was Eddie weer de frontman! "Maar als je niet wint, ben je de volgende dag al weer vergeten", constateert de zanger berustend.

door Els Neijts

Omdat hij van Talpa - contractueel vastgelegd - niet eerder mocht praten, likte Eddie de afgelopen zes maanden zijn wonden in stilte. Hij haalde de finale soepeltjes, aan enthousiaste fans geen gebrek, maar dé winnaar werd hij helaas niet. En hoewel hij stiekem anders gehoopt had, bleven nieuwe grote boekingen ook uit. Of de afgedwongen radiostilte van Talpa daar het nodige mee te maken heeft laat zich raden.

Intussen maakt zoon Brandon in sneltreinvaart furore in het theater en kan Eddie díe zon prima in het water zien schijnen. Hij gunt Brandon alles en is gigantisch trots. "Hij was vroeger al dol op muziek, maar dat hij zo multi-getalenteerd is zag ik niet aankomen. Bovendien bleek hij een enorme doorzetter, hij is echt van heel ver gekomen. In eerste instantie begon hij met dichten, maar toen voetbalde hij ook nog op hoog niveau." Hier moet Brandon even ingrijpen. "Ik ben ook meer gaan dansen", corrigeert hij vanaf de bank en schuift snel aan bij het gesprek.

Brandon zette het lot naar zijn hand. Eén van de symptomen van zijn aangeboren aandoening - het Hay-Wells syndroom - is een spraakstoornis. Toch werd uitgerekend híj spoken word-artiest, én danser, (dans)leraar, choreograaf en regisseur. Zijn eerste zelfgeschreven theaterstuk Pijn, humor en de rest was in Islemunda in een mum van tijd uitverkocht, maar Brandon stoomde in noodtempo door. Dit jaar staat hij twee keer in Theater Zuidplein. Eén keer op de valreep in het oude theater, en komend najaar in het gloednieuwe theater dat nu nog in aanbouw is. De Stoep in Spijkenisse heeft zijn voorstelling ook geboekt.

Hoewel ze andere 'takken van sport' beoefenen, overlappen de activiteiten en kwaliteiten van vader en zoon elkaar op sommige punten. Brandon wil daar wel een vergelijking op los laten. "Ik heb het podiumtalent van mijn vader, maar van mezelf heb ik een grotere waffel en misschien ben ik iets realistischer", lacht hij. "Maar ik heb ook een geweldig team om me heen. Mijn vader heeft op dat vlak veel meer tegenwind gehad." Eddie wil er niet teveel meer bij stilstaan. "Het is al zo lang geleden!" Wat hij wel wil is met Brandon op het podium staan. Onlangs zong hij al een nummer in voor Brandons show, maar een echte duo-act is voor de mannen misschien ook een optie.

Wat Eddie helpt is zijn populariteit in geboorteland Guyana. "Daar was ik laatst met mijn vrouw voor een graduation. Daar hadden we drie jaar voor gespaard, dus probeerde ik die gelegenheid te gebruiken om via een kennis een radio- of tv-interview los te krijgen. Het antwoord was 'Néé, ik ga een show voor je regelen. Heel Guyana is zo trots op je!' Dat werd een leuke try-out. Twee weken is te kort om echt uit te pakken, maar in februari ga ik voor 'het echie'. Gek hoor. Daar ben ik een celebrity, hier niks. Nou ja, bijna niks!"

The Swinging Soul Machine was in de 60-ies een populaire live-act in soulstad Rotterdam. Spooky's Day Off werd een grote hit. Toch viel de band uiteen, om in de jaren 80 terug te komen met Eddie Taylor als zanger. Back to the Sixties-avonden werden hot en de band begeleidde soulhelden als Percy Sledge, The Trammps, The Supremes en The Three Degrees.

Brandon is heel blij met zijn succes. "Van 130 stoelen naar 580, binnen twee jaar! Wat ben ik trots op de crew!" Op 21 februari volgt al zijn tweede, meer persoonlijke voorstelling Het kan nooit een keer normaal in Islemunda, het podium van IJsselmonde waar hij begon.

 

Meer berichten