Natuurlijk gaat Gerard Cox het in zijn eerste soloprogramma hebben over de dingen die hem mateloos irriteren. (Foto: Els Neijts)
Natuurlijk gaat Gerard Cox het in zijn eerste soloprogramma hebben over de dingen die hem mateloos irriteren. (Foto: Els Neijts) (Foto: )

Grote Grijze Belofte Gerard Cox geeft een dot gas

Rotterdam - Gerard Cox (79) heeft het druk met try-outs van zijn nieuwe theatervoorstelling De Grote Grijze Belofte. Speelde Cox al in de tachtiger jaren van de vorige eeuw als duo met Rients Gratema De Grijze Plaag, op de valreep van 2019 presenteert hij zich voor het eerst solo! Dat hij oud, grijs en mogelijk een plaag is interesseert hem niks. "Ik word vertroeteld als een prins. Heerlijk!" Cox' solo is op 11 december te zien in Theater Zuidplein.

door Els Neijts

Natuurlijk wil hij niet veel kwijt over de inhoud van zijn solo en een foto maken op het podium mag ook niet. "Ik wil niet teveel weggeven!" Maar helemaal op de vlakte blijven kan hij toch niet. Vooral niet over zaken die hem zwaar irriteren, zoals de verengelsing van het Nederlands. Daar roert zijn oorspronkelijke onderwijzerschap zich heftig. "Mijn programma gaat vooral over hoe ik in deze veranderende wereld sta, en die verengelsing is echt een van mijn ergernissen. Woorden als try-out, tools, greed, award. Boeren die zichzelf Farmers Defence Force noemen in plaats van Boerenkool Met Worst, of zo."

Irritaties

De politiek krijgt er natuurlijk ook van langs. "Kennelijk is stikstof inééns een groot probleem dat om maatregelen vraagt die een hoop geld kosten. Terwijl je later leest dat daar al jaren voor gewaarschuwd is en daar niks mee is gedaan. Ik begrijp dat humeurige van die boeren wel. Hoewel ik er dan weer niet vóór ben om met tractoren naar het Malieveld op te stomen of ramen en deuren van het Provinciehuis te laten sneuvelen. Allemaal kwajongensstreken." Er komt nog een andere irritatie bovendrijven: drammerige veganisten. "Die zien er ook altijd zó goed uit! De eerste veganist waarover we in de media hoorden was toen Pim Fortuyn vermoord werd. Ik vind het allemaal prima hoor. Als ze mij maar met rust laten. Geef mij maar een lekkere karbonade!"

Liedje over Rotterdam

Bij de samenstelling van zijn solo had Cox eerst veel te veel tekst. "Er moesten ook een stuk of acht liedjes in. De meeste heb ik zelf gemaakt. Eén wil ik wel alvast prijs geven: De Ballade van het wonderorgel, over het Bombardement van Rotterdam. Die hartverscheurende tekst is van Jaap van der Merwe. Die is ook al dood. Ja, ik heb het best veel over dooie mensen, maar niet te zwaar hoor. En ook niet zozeer over mijn eigen dood. Mijn vader is maar 65 en één maand geworden, maar mijn moeder 96! De 65 ben ik al een tijdje voorbij, dus..."

Geen peulenschil

Sterke genen of niet, op je bijna tachtigste nog zwaar aan de bak moeten blijkt geen peulenschil. "De repetitiedagen zijn het vermoeiendst. Die duren zo'n zes uur, een voorstelling maar anderhalf. Maar ze zijn zuinig op me hoor, en ik word gehaald én gebracht." Normaal gaat Cox twee keer per week naar de sportschool en staat hij om een uur of half negen op om de krant te lezen. "Ik moet natuurlijk wel bij blijven, maar ik betrap mezelf er de laatste tijd op dat ik steeds vaker dingen over begin te slaan. Vooral dat geneuzel in de Nederlandse politiek. Als je dat afzet tegen wat er in de wereld aan de hand is... Al die oorlogen. Je zou natuurlijk geen oorlog moeten voeren, dan vallen er altijd onschuldige doden."

Meer berichten