Colums

'Als je een hond hebt, zegt iedereen je gedag'

Rotterdam - Onze columnist Wouter Vocke heeft een hond. En dóór die hond leert ie heel wat mensen in de buurt kennen. Als de hond uit logeren is, worden mensen zelfs een beetje bezorgd. 'Schept toch een band, zo'n hond! Rotterdam is af en toe ook net een dorp.'

'Ik heb een hond. Althans, het is eigenlijk meer een soort grote kat. Hij ligt ongeveer driekwart van de dag opgerold in zijn mand te slapen, of languit op de bank – wat eigenlijk niet mag. Als je op de bank zit en even opstaat om iets te drinken te pakken of om naar de wc te gaan, dan kun je er donder op zeggen dat hij daarna op de plek ligt waar jij net zat. Precies, net een kat dus. Ringo (zo heet 'ie) is ook dol op muizen en ratten jagen, dus af en toe vraag ik me af of hij niet in een identiteitscrisis verkeert.

Wij hebben het geluk (en hij ook) dat we vlak naast het Kralingse Bos wonen, daar zijn we dan ook bijna dagelijks te vinden. Voor sommige honden is het een uitje, voor hem is het zijn dagelijkse routine. Zo komen we ook dag in dag uit dezelfde mensen tegen, die je altijd gedag zegt – want zo heurt het als je een hond hebt geloof ik. Dan sta je als een stel ouders in de speeltuin te kijken hoe je kinderen het samen zo leuk hebben. Namen van mensen ken je alleen niet, vaak wél de namen van de honden. Je zegt wel gedag en je herkent elkaar, zo kwam ik vanmorgen weer die aardige Kralingse mevrouw met haar teckel Josephine tegen en zagen we Lady de golden retriever. Ook zagen we Rufus met zijn baasje en kwamen we de labrador Charlie tegen. Maar niet álle namen kennen we. Vandaar dat we 'de vrouw met de grijze hond met gecoupeerde oren', de 'oudere dame met het Poolse asielhondje', de 'Italiaanse man die altijd stukjes worst in zijn zak heeft' (duidelijk de favoriet van mijn hond) en 'de vrouw met de bakfiets en twee honden' zagen. O ja, en die mevrouw met haar roedel zwerfhonden, waarvan er eentje drie poten heeft. We kennen elkaar allemaal niet, maar toch ook weer wel. Zo vroeg iemand laatst hoe het met mijn tweeling ging, want ze zag me een keer lopen met de kinderwagen. Toen mijn hond de afgelopen weken bij mijn ouders logeerde werden we blijkbaar gemist, want we kregen van verschillende mensen te horen dat 'ze ons al een tijdje niet hadden gezien'. Schept toch een band, zo'n hond! Rotterdam is af en toe ook net een dorp.'

Wouter Vocke is redacteur bij indebuurt Rotterdam.

Meer berichten