Goed nieuws voor Toko Trash fans. Manuela Tavares opent nog deze maand aan de Hoogstraat haar nieuwe 'tokologische' restaurant COCO.
Goed nieuws voor Toko Trash fans. Manuela Tavares opent nog deze maand aan de Hoogstraat haar nieuwe 'tokologische' restaurant COCO. (Foto: )

Na Toko Trash opent Manuela Tavares nu haar eigen Tokologische restaurant COCO

Rotterdam - Ondanks het succes van haar Toko Trash onder de Hofbogen moest Manuela Tavares daar begin augustus het veld ruimen. Maar ze liet het er niet bij zitten. Nog deze maand gaat een droom in vervulling: haar eigen Tokologisch restaurant COCO. Met entertainment én sociale projecten. Aan Hoogstraat 45, één van de snelst opkomende hotspots van de stad.

Tokologisch staat voor Manuela's eigen combi van verschillende keukens: Caribisch, Aziatisch en Afrikaans. Met - natuurlijk - een snufje Rotterdams. Ze koopt haar verse ingrediënten in de toko's op de West-Kruiskade en Nieuwe Binnenweg. Haar soulfood toppers zijn pindasoep, kalfs spareribs, vegan pom en jerk hotdog. "Daar komen meer visgerechten bij én ik wil gaan experimenteren met zelfgemaakte sambals. En stiekem' droom ik er van dat mijn pindasoep ooit gewoon bij de supermarkt in het schap staat."

Manuela begon haar horecacarrière al heel jong. Ze ging in de leer bij Herman den Blijker en werd chef op uiteenlopende locaties. "Ik begon op mijn veertiende, maar omdat ik me snel verveelde, deed ik er altijd nog van alles bij. Van dj'en en in clubs dansen tot vrijwilligerswerk en sociale projecten. Zoals empowerment events voor vrouwen, koken voor daklozen en projecten met tienermoeders. Vaak samen met vriendinnen die ook 'van ver zijn gekomen'. Om te laten zien dat je altijd je kans moet pakken om de cirkel te doorbreken. Ik heb zelf een verleden van pleeggezinnen en Look at me now!"

Hoewel ze altijd een gepassioneerd kok was, braken de lange en zware dagen in de horeca Manuela uiteindelijk fysiek op. "In eerste instantie was de diagnose een gescheurde meniscus, maar mijn klachten bleven. Na allerlei onderzoeken en scans had ik nog steeds een dikke knie en liep ik op krukken. Het laatste 'fijne' advies was dat ik er maar mee moest leren leven. Van al dat thuis zitten ging ik ook nog malen. Tót ik via via bij een osteopaat terecht kwam. Daar bleek het probleem in mijn bekken te zitten. Door dertien á veertien uur per dag in de keuken te staan, waren mijn rug en bekken met elkaar vergroeid. Het is bijna een bijbels verhaal, maar toen ik bij die osteopaat wegging liep ik zonder krukken! Ik ben dezelfde avond nog gaan dansen."

Manuela besloot het voortaan rustiger aan te doen. "Ik zag voor het eerst hoe normale mensen leven. Ik wilde die slopende horecastress niet meer, waardoor ik op mijn vijftigste uit elkaar zou vallen. Bij Stichting Hotspot Hutspot kon ik op verschillende locaties gaan koken met kinderen waarvan de ouders geen sportclub of muziekles kunnen betalen. Tot het toch weer begon te kriebelen en ik in de keuken van Eurotrash mijn pop-up toko kon beginnen. Met een sociale insteek. Ik nam stagiairs met een beperking aan die in andere zaken niet werden toegelaten, en ik kookte af en toe voor de daklozenopvang in de straat. In de Hoogstraat wil ik ook weer dat soort projecten oppakken."

Meer berichten