In 2006 regelde Kees Veldboer dat een terminale patiënt nog één keer door de Rotterdamse havens kon varen. Die dag sprak hij de bijna legendarische woorden: 'Ik ga een stichting starten!' (Foto: Britte Kramer)
In 2006 regelde Kees Veldboer dat een terminale patiënt nog één keer door de Rotterdamse havens kon varen. Die dag sprak hij de bijna legendarische woorden: 'Ik ga een stichting starten!' (Foto: Britte Kramer) (Foto: Britte Kramer)

Kees Veldboer: 'Aboutaleb zei dat hij trots is dat ik een Rotterdammer ben'

Rotterdam - Met Stichting Ambulance Wens vervult Kees Veldboer laatste wensen van terminaal zieke mensen. Deze zomer was hij te zien bij Zomer Met Art en eerder won hij al een belangrijke prijs van de BBC. Kees was twintig jaar lang ambulancechauffeur in Rotterdam. In 2006 regelde hij dat een terminale patiënt nog één keer door de Rotterdamse havens kon varen. Die dag sprak hij de bijna legendarische woorden: 'Ik ga een stichting starten!' Hij vroeg zijn werkgever of hij een oude ambulance kon kopen. Die zei: 'Je kan voorlopig de normale gebruiken, zodat je zelf kan sparen voor een nieuwe ambulance.' Binnen drie maanden had hij, dankzij donaties, het geld bij elkaar. Kees is onze Rotterdammer van de Week.

Door Britte Kramer (britte@indebuurt.nl

Hoe Rotterdams ben je?

"Ik ben geboren in het oude Franciscus, in 1959. Op de Schiekade, bij de nonnetjes. Ik ben altijd in de buurt gebleven: in Schiedam, Spijkenisse, en nu in Rhoon. En ik heb natuurlijk twintig jaar in Rotterdam op de ambulance gezeten. Wat ik heel bijzonder vind: je loopt heel veel door Rotterdam, maar beseft eigenlijk niet hoeveel je van de stad weet. Totdat er een terminaal patiënt van buiten Rotterdam komt en je een soort gids gaat spelen. Dan sta je op de Euromast en zeggen ze: 'Jij weet echt veel van Rotterdam'."

Wat is je favoriete plek?

"Bij het nhow Hotel heb je een bar. Daar zitten vind ik zalig. Dan kijk je over de brug heen, en het water… Daar ga ik vaak met m'n vrouw heen. Dat vind ik het mooiste plekkie van Rotterdam."

Bijzondere herinnering aan Rotterdam?

"Ik werd een keer uitgenodigd om aanwezig te zijn bij de nieuwjaarsreceptie van de Gemeente Rotterdam, op het stadhuis. Sta ik daar met mijn vrouw, zegt Aboutaleb tijdens de toespraak dat hij trots is dat ik een Rotterdammer ben. Toen kreeg ik echt een brok in m'n keel. Dat mijn naam ineens genoemd werd in een zaal vol hoogwaardigheidsbekleders… Aboutaleb heeft de zaak hier trouwens ook geopend. Hij zou een kwartier blijven, maar is anderhalf uur blijven hangen, zo bijzonder vond hij het."

Welke Rotterdamse wensen kom je tegen?

"Er zijn regelmatig mensen van buiten Rotterdam die binding met deze stad hebben, en nog één keer Rotterdam willen zien. Negen van de tien keer weten mensen zelf wat ze willen, maar soms moet je een beetje rondvragen. Wat wil je allemaal? Door de havens? Waarom ga je dan niet een rondvaart doen? Spido helpt ons al belangeloos sinds 2007 en met de Euromast werken we ook regelmatig samen. Ik vind het geweldig dat we vanuit de Rotterdamse ondernemers zoveel hulp en medewerking krijgen. Bij Diergaarde Blijdorp mogen we vaak achter de schermen en bij de Markthal kennen ze ons inmiddels ook. Daar lopen we dan dwars doorheen. Veel winkeliers weten inmiddels wie we zijn en waar we mee bezig zijn. Die geven de patiënt dan allemaal gratis dingetjes, zoals ijsjes of bonbons."

Welke wens is je bijgebleven?

"Een mevrouw wilde nog één keer op zaterdag met haar gezin pootjebaden in Hoek van Holland, op het tijdstip dat de Stena Line wegvoer richting Engeland. Toen ik de pier over reed stonden haar kinderen allemaal al te wachten. Haar zoon had gevraagd of ze de hoorn wilden laten afgaan. Dus wij staan daar, die boot gaat weg, gaat ineens die hoorn en staan er twee witte overhemden te zwaaien op het dek. Daarna zijn we naar een strandtentje gegaan. De eigenaar hoorde het verhaal en zei: 'Jullie bestellen nog wat extra's, en dat krijgen jullie allemaal van mij.' Zulke dingen zie je gebeuren. Maar ook de kleine dingen zijn heel mooi. Zo hebben we een keer iemand opgehaald uit een hospice die afscheid wilde nemen van haar huis. Ze heeft een uur lang op de brancard in de rondte gekeken. Je zag gewoon dat dat heel veel betekende voor haar."

Stichting Ambulance Wens (www.ambulancewens.nl) vervult zo'n zeven wensen per dag, met behulp van 270 vrijwilligers, zeven ambulances en vele donaties. Het idee is inmiddels internationaal overgenomen, onder meer in Australië en Japan.

Meer berichten