Vaders brengen hun eigen kinderen in gevaar. En reageren bizar....

Rotterdam - Een politieagent in Rotterdam-Oost beschrijft op Facebook hoe hij op één dag twee keer een vader aansprak die in het verkeer zijn eigen kind in gevaar bracht. De reacties van de vaders zullen je verbazen...

'Ja kom maar hier met die bekeuring. Ik hoef van jullie echt geen preek. Schrijf maar gewoon lekker die bon uit want ik zit hier allemaal niet op te wachten. Ik ben zijn vader en weet toch zeker zelf wat het beste is voor mijn kind!'

Zó reageerde de eerste vader die in Nesselande in een auto reed waarin de bijrijder een kindje van ongeveer een jaar oud op schoot had. Agent Jordy schrijft in een blog: 'Met het gezichtje naar voren en de autogordel diagonaal voorlangs om het nog kleine lichaampje en hals getrokken gaan bij mij alle alarmbellen af. De stopkracht van de autogordel laat namelijk bij een volwassen persoon vaak al flinke striemen of een gekneusde rib achter. Laat staan wat er gebeurt bij een kind. Het kan dan simpelweg worden geplet.'

De agent beschrijft hoe hij de vader een vreselijk verhaal over een soortgelijke situatie vertelt: 'Een incident waarbij een kindje het helaas niet heeft overleefd. Terwijl ik het verhaal vertel en meer en meer details onthul, zie ik bij deze papa een onmiskenbare verandering in houding, bewustwording en emotie op het gezicht tekenen. Hij vecht zichtbaar tegen het vocht dat zich begint op te hopen in de ooghoeken, als hij plots vraagt: "Agent, mag ik alstublieft gaan?" Ik kijk hem aan en knik instemmend.'

Maar dan volgt er dus nóg een vader in het verkeer:

'Nog diezelfde avond spot ik alweer een gevaarlijke situatie. Een piepjong kindje zit in het voorstoeltje op de fiets bij papa. En papa raast zonder licht op zijn fiets en volledig in het donker een t-splitsing over, vlak voor een afslaande auto langs. Dat ging maar net goed!

De politie probeert de fietser aan te spreken, maar die gaat er vandoor: 'Hij heeft ons namelijk wel gezien en horen vragen te stoppen, maar hij fietst vooralsnog gewoon lekker door. Ik dacht: serieus, ga je dit nu echt doen met dat kleine mannetje erbij op de fiets? Hoeveel verantwoordelijkheid heb je dan? Ik keer de politieauto en maan hem vanuit het geopende portierraam om te stoppen. Maar in plaats van stoppen krijg ik als reactie het antwoord: "Ga iemand anders bemoeien man, ik heb geen tijd voor die shit weet je. Ik ben bijna thuis, waar ga jij probleem van maken, dit is mijn zoon, dus wat is jouw probleem."

'Bang voor een boete zie ik dat hij zich inmiddels voor ons uit de voeten maakt. Staand op de trappers stuift hij ervandoor. Via het voetpad, met een knal het trottoir op en onder het appartementencomplex door verdwijnt hij uit zicht. En ja, daar staan je dan als politieagent. Je voelt je eigenlijk een beetje als een leeuw die in zijn hempje staat...

De agent besluit niet tot een achtervolging over te gaan.  Ook in het belang van het kindje.

'Mijn gevoel zegt mij dat ik dit gedrag niet wil pikken, maar mijn geweten baseert zich op ervaring. Daarom weet ik dat hem ervandoor laten gaan de meest veilige keuze is in het belang van het kindje. Zijn kindje nota bene...'

Lees hier een uitgebreidere versie van het verhaal.

Meer berichten