'Ik mis iets. Ik wil met een teletijdmachine naar Rotterdam van vroeger'

Rotterdam - Dit is de column van Wouter Vocke uit De Havenloods van deze week. Weet je wat Wouter heel, héél, graag wil? Met een teletijdmachine naar het Rotterdam van vóór 14 mei 1940. 'Ik mis iets. Iets dat nooit meer terugkomt.'


'Ik houd van mijn werk, en voor mijn werk spreek ik ook de meest uiteenlopende mensen: van stadsboerin tot stadsgids, en van boswachter tot festivalorganisator. En zo kom ik ook nog eens ergens! Bovenop de Laurenskerk bijvoorbeeld, of achter de schermen van de Maastunnel. Een keer mocht ik voorin mee in de tram, en ik kwam zelfs in de kelder van de Van Brienenoordbrug. Maar er is één plek waar ik jammer genoeg nooit zal komen: Rotterdam van vóór 14 mei 1940.
De afgelopen week sprak ik Ramazan, oprichter van Facebookpagina 'Rotta Historica'. We spraken af in een vergaderkamer op de redactie waar een megagrote kaart van Rotterdam, ergens in de 17e eeuw, hangt. Voor de kaart stonden we te turen naar de getekende huisjes op de Hoogstraat, de stadspoort bij Oostplein en de rijen bomen op de boompjes. Tijdens het gesprek mijmerden we over hoe Rotterdam ooit was, had kunnen zijn, maar natuurlijk ook hoe Rotterdam door het bombardement gevormd is - en hoe dat ons Rotterdammers verbindt.
Ik kijk graag vooruit. Rotterdam ook. Maar toch: hoe graag zou ik voor één keer in de teletijdmachine van Professor Barabas stappen, en 'Rotterdam 1939' in willen toetsen voordat ik de hendel overhaal. Gewoon om even in de Bijenkorf van Dudok te kijken en door de Passage wandelen. Om de geuren in de stad te ruiken. Om in de tram te zitten en in de file te staan voor de oude Willemsbrug. Door oude steegjes lopen, langs de Vischmarkt en Blaak naar het oude station Beurs. Naar de kroegen op de Binnenweg en naar Pschorr op het Hofplein. Maar ook gewoon De Hef en alle schepen op de Nieuwe Maas in actie zien. Gewoon, voor één dag.
Hugo Borst omschreef het ooit als fantoompijn; de pijn die je aan een geamputeerd ledemaat voelt – terwijl dat ledemaat er niet meer is. Zo voel ik het ook. Ik ben 40 jaar na het bombardement geboren, maar tóch mis ik iets. Iets dat nooit meer terugkomt. Hoe trots ik ook op deze stad ben.'

Wouter Vocke is redacteur bij indebuurt Rotterdam

Meer berichten