Foto:
Colums

Britte heeft een spontane eetdate bij de Hema...

Rotterdam - Dit is de column van Britte Kramer uit De Havenloods van deze week. Britte zat met een cheeseburger en een biertje alleen-maar-niet-eenzaam te zijn in het restaurant van de Hema toen er een spontane eetdate ontstond...

'Het was koopavond. Ik moest kadootjes en naar de wc, en dan ga je dus naar de Hema. Daar zijn ze heel slim: ze loodsen je eerst langs het buffet, waar ze het heel lekker laten ruiken, en waar ze de spotprijzen zó groot opschrijven dat ik ze zelfs zonder lenzen kan lezen. Ik gaf toe aan de verleiding. Een beetje ongemakkelijk - want: in m'n uppie - sloot ik aan in de rij voor een cheeseburger en een bier. Het was tenslotte vrijdag en eh: #yolo (zeggen mensen dat nog?). Ik koos een klein tafeltje voor het raam. Ineens zag ik vanuit m'n ooghoek een mevrouw dichterbij komen. NEE HÈ, dacht ik. Het zal toch niet? Ik telde wel tien vrije tafels. Maar voor ik het wist hing er een jas over de stoel tegenover me en stond er een bord zuurkoolstamppot op tafel. "Goedenavond, eet smakelijk", zei de mevrouw. Hoewel ik altijd in ben voor een praatje, moest ik mezelf nu oppeppen om het gesprek aan te gaan met deze indringer. Maar er kwam niks. Er werd een worst in plakjes gesneden en er werd gegeten, maar verder bleef die mond - 30 centimeter van de mijne - dicht. Tot ze naar het flesje knikte en vroeg: "Zo, zware week gehad?" Ik zei maar 'ja'. "Ach," zei ze, "het is jouw leven." Stilte. Ik voelde mijn lachspieren kriebelen, door al dat pure ongemak. Om dingen niet nog erger te maken besloot ik zelf iets te proberen. "Smaakt het?" leek me de meest logische openingszin. Ineens veranderde het 'gekkie' in een hele leuke vrouw, die ook gewoon alleen-maar-niet-eenzaam zat te zijn op een vrijdagavond. Sterker nog: er ontstond zo'n bijzonder gesprek dat we vergaten te eten en te drinken. Na een half uur wisten we allemaal persoonlijke dingen van elkaar, behalve naam of telefoonnummer. Ik twijfelde even. Moest ik hier nog iets mee? Maar toen besefte ik dat de magie juist in het moment zat. Zwevend liep ik de Hema uit, terwijl een alleen-maar-niet-eenzame meneer aan een ander tafeltje vriendelijk naar me zwaaide. Ik zwaaide enthousiast terug en prees mezelf gelukkig met de ontdekking van Het Geheime Hema-restaurant Genootschap.'

Britte Kramer (indebuurt.nl/rotterdam)

Meer berichten