Foto:
Colums

Column: 'Eeuwige blijdschap zag ik weer in het gezicht van zoonlief'

Rotterdam - Dit is de column van Rachid Benhammou uit De Havenloods van deze week waarin door zoonlief terugdenkt aan zijn allereerste fietsje. 'Ik was acht en na maanden van gezeur, gestamp en gehuil, nam mijn vader me eindelijk mee naar de fietsenwinkel van Marloes.'


'Trotser en blijer dan op die ene foto, heb ik mijn zoontje zelden gezien. Met zijn haren in de wind en keihard op de pedalen trappend, keek hij met een enorme grijns in de lens. Zoonlief kreeg een uur eerder zijn nieuwe, stoere - grote jongens - fiets. Zijn moeder legde dit tafereel vast en appte de foto's. De volgende dag moest ik hem van school halen en mocht ik niet vergeten dat hij zijn bolide op het plein had gestationeerd.
Een week later presenteerde ik de talkshow Zuidtopia Muziekmatinee. Iedere maand staat er een bekende of minder bekende bewoner of ondernemer uit Zuid centraal, tijdens deze muzikale reis langs heden en verleden. Een soort Zomergasten, maar dan op Zuid. Nu was ondernemer Marloes Alblas de hoofdgast, wier hemd ik van het lijf mocht vragen. Marloes behoort tot de derde generatie van Alblas Tweewielers in de Afrikaanderwijk. Een begrip in het Rotterdamse, en in het bijzonder op Zuid. Dat mag ook wel als je al vanaf 1945 bestaat.
Onderweg naar de talkshow, dacht ik aan mijn eerste crossfiets. Ik was acht en na maanden van gezeur, gestamp en gehuil, nam mijn vader me eindelijk mee naar de fietsenwinkel van Marloes. In die tijd hadden al mijn vriendjes een BMX 3000. Dat was stoer. Maar aangezien mijn ouders het niet zo breed hadden, moest ik het doen met een BMX 2000. Het verschil zat in de dikte van de banden. Het interesseerde mij niet. Dat moment van eeuwige blijdschap toen ik op mijn aanwinst naar huis fietste, zag ik weer in het gezicht van zoonlief op die ene foto.
Toen ik hem de volgende dag van school haalde, liep hij - zoals gebruikelijk - met mij mee over het schoolplein. Eenmaal bij het hek, keek ik hem aan en vroeg: "Ben je niks vergeten?" Hij schudde zelfverzekerd zijn hoofd, terwijl hij demonstratief en trots zijn rugzak opende en zijn broodtrommel liet zien. "Weet je het zeker? Hoe ben je naar school gegaan?" Een tikkeltje beschaamd keek hij me met zijn grote ogen aan en gaf hij een tik op zijn voorhoofd. "Oh ja! Ik had een fiets bij me."

Rachid Benhammou is cultureel ondernemer en freelance journalist.

Meer berichten