'Dit is ons eerste duo-interview!'
'Dit is ons eerste duo-interview!'

Duo-interview Antoinnette Scheulderman en Michel van Egmond: 'Vroeger was Rotterdam lelijk, nu is het erg leuk'

Rotterdam - "Dit is ons eerste duo-interview", roepen ze in koor, als ze één van hun favoriete etablissementen  binnenwandelen. Het is ook in een ander opzicht een gedenkwaardige dag. Hun boeken worden weliswaar herdrukt, maar dat van haar is wel uit de top 60 getuimeld. Dat van hem staat nog op negen.

Door Jaap Deijbel

Antoinnette Scheulderman (43) en Michel van Egmond (50) waren ooit sportjournalisten. Hij belandde in het vak toen hij als Meao-scholier stage ging lopen bij de Zoetermeersche Courant. Zij na anderhalve universitaire studie, bij het AD.

Michel van Egmond schreef onder meer voor het blad VI en het AD en was jarenlang eindredacteur van het prijswinnende, maar ook omstreden voetbalprogramma, VI, waarover hij, samen met Jan Hillenius, twee succesvolle boeken schreef. Zijn boeken over de voetballers René van der Gijp en Wim Kieft waren bestsellers en hij won ook driemaal de NS Publieksprijs. Hij schiet nu, met "Wim Kieft. De Terugkeer", waarin de ex-voetballer zijn drank en- cocaïneverslaving afzweert, opnieuw in de roos.

Leonardo

Zijn partner Antoinnette Scheulderman won "De Luis" voor het beste interview van 2009, met een verhaal over Peter Jan Rens. Ze werkte ook voor AD en VI en nu voor Linda en de Volkskrant. Na de dood van haar dwergteckel Bubbels, schreef ze het verdriet van haar af, met het boek "Dan neem je toch gewoon een nieuwe", waarin ze zelf en een aantal bekende Nederlanders gepassioneerd vertellen over hun huisdieren. Die "nieuwe" kwam er overigens bij haar wel. Een Spaans vuilnisbakkie, die ze Dizzy noemde en tijdens het gesprek aan haar voeten ligt.

Michel: "Ik was me de eerste keer van haar bestaan bewust, toen ik, als hoofdredacteur van Feyenoord Media, hoorde dat een blonde journaliste veel op Varkenoord was voor Leonardo. En vanwege paspoortproblemen mocht hij niet worden geïnterviewd. Toch verscheen er een spraakmakend verhaal, waarin hij onder meer zei dat hij te goed was voor Feyenoord en het een opstap was naar een grotere club."

Grappig

Jarenlang waren ze goede collega's, totdat ze voor elkaar vielen. Michel na een scheiding, met twee dochters (nu 11 en 16), Antoinnette, na een "break up" met haar toenmalige partner. 
"Ik dacht hij is lief, grappig en slim, laat ik hem ook maar af en toe in huis nemen", lacht ze. Beiden wonen op vijf minuten lopen van elkaar, in hartje Rotterdam, want samenwonen zou de relatie niet ten goede komen. Bovendien, Antoinnette woonde tot op heden het langst samen met een hond. 

Michelle Obama

Antoinnette: "Een hond is trouw, altijd blij als-ie je ziet en een heerlijke knuffel. Ik heb een beetje smetvrees, maar niet bij Bubbels en Dizzy. Een hond is voor mij geen vervanger van een kind, omdat ik nooit een kind wilde. Gelukkig maar, zei m'n moeder eens, want stel dat je je net zo op dat kind had gefixeerd als op je honden. Dat zou voor het kind niet leuk zijn geweest. Ik geniet nu van zijn kinderen en van de manier, waarop hij met hen omgaat. Ze passen ook geregeld op Dizzy. 

Een jaar had ik nodig om het verlies van Bubbels te verwerken. Ik maakte veel aantekeningen van mijn belevenissen met haar, ook toen ze ziek was. Daardoor kon ik m'n emoties, vaak jankend, gedetailleerd beschrijven. En dan kwam hij, om me te troosten."
Michel: "Eén tranendal was het. En je huilt nog af en toe tijdens interviews". 

Antoinnette: "Maar het boek is voor veel huisdierenbezitters een bevestiging dat het niet raar is dat je om een dier rouwt. Onlangs interviewde ik voor Linda, Michelle Obama. Het was een geconditioneerd gesprek, totdat ik vertelde dat ik in m'n boek iets had geschreven over haar honden. Ze ontspande volledig en vervolgens spraken we maar liefst vijf minuten over honden. En dat was heel lang."
Michel:" Het is echt bizar. Die honden mogen alles. Mij weert ze als ze een interview aan het uitbroeden is. 
Antoinnette: "Klopt, ik werkte ook nooit een interview op de redactie uit."  
Michel: "Ze heeft autistische trekjes. Ze is echt heel apart." 
Antoinnette: "Ik leef heel routinematig. Alles staat bij mij thuis op een vaste plek. Bij hem is het veel rommeliger. Dus zijn we, als we niet in de kroeg zitten, het meest bij mij." 

Voorbereiding

"Ik leg de lat hoog. Een interview bereid ik bijna maniakaal voor, zodat ik alles van de geïnterviewde weet en veel vragen bij me opborrelen. Maar het is veelzeggend dat ik een prijs won met een  interview, dat ik zonder veel voorbereiding, plotseling van een collega, moest overnemen. Daarom is het fijn dat Michel luchtiger in het leven staat en hij probeert me dat ook bij te brengen. Maar, ik merk nu aan hem, dat hij door het succes ook meer onder druk staat."

Michel: "Gijp schreef ik zonder verwachtingen en werd een succes. Doordat zijn tweede boek en het eerste over Kieft ook scoorden, denken velen dat mijn naam op de cover een bestseller-garantie is. Het blijft toch iedere keer een struggle. Als het niet lukt, zeur ik over de hoofdpersoon, terwijl ik  een fascinatie voor mensen heb, die niet standaard zijn. Ik kruip als het ware in de huid van mijn hoofdpersoon. Ik moet komen opdraven, als ze wat willen vertellen, of gaan meemaken. En dat heeft weer invloed op de verhaallijn, die ik aanvankelijk in m'n hoofd had.  Daarnaast let ik op rare details. En omdat ik hen vraag alles te vertellen, wil ik dat het opnieuw een succes wordt. Gelukkig is het vervolg van Kieft goed ontvangen.
Door het succes bieden mensen zich aan. Ik drink dan een kop koffie met ze en weet binnen vijf minuten of het iets is. Er moet een verhaal en humor inzitten. Het moet het grote publiek aanspreken. Ik heb nu een paar ideetjes, maar ik ben nog aan het bijkomen van het laatste boek, want het kost veel energie." 

Lelijk

Beiden hebben het prima naar hun zin in Rotterdam. Michel: "Ik kom uit de Haagse regio. Als kind ging ik met m'n ouders nooit naar Rotterdam, omdat je er niets te zoeken had. Nu is de stad mooi, ik wandel er graag zomaar doorheen en je raakt hier binnen "no time" met iemand in gesprek. Hagenezen zijn veel geslotener." 
Antoinnette: "Ik ken de stad vanaf m'n tiende, toen we in Krimpen gingen wonen. Vroeger was-ie lelijk, nu is het erg leuk. Hoewel er in het ooit rustige Wijnhavenkwartier, waar ik woon, nu wel iedere dag busladingen met toeristen worden gedropt." 
Michel:" Typisch Rotterdams hè. Vroeger was het niet goed, omdat er nooit iemand aandacht aan de stad besteedde. En nu die hot is, mag het niet te druk worden. Ik geniet ervan hoor!"

Komende week meer in De Havenloods!
 

Meer berichten




Shopbox