Wouter de Waart (links) maakt zich zorgen.
Wouter de Waart (links) maakt zich zorgen.

‘De roze wolk van jonge ouders verandert al snel in een moeras van zorgen over hun kinderen’

Algemeen 1.964 keer gelezen

Rotterdam - We hebben een ingezonden column binnen van Wouter de Waart. Wouter vertelt over het moeras van zorgen waar je als ouder in terecht komt tijdens het opvoeden van een kind...

Voor iedereen die dacht dat kinderen krijgen, onbezorgd leven vergroot, vergeet het maar. De roze wolk klaart namelijk vrij snel op en dan beland je al snel in een moeras van zorgen. Meestal begint het ongeveer zo. 

Het is de eerste in de familie. De baby is er eindelijk en maakt het goed. Echter blijkt het in alles volledig afhankelijk te zijn en legt gemakkelijk zijn hele lijf met bungelend hoofd, hoppa, in jouw handen. Al snel ruikt je omgeving je onervarenheid en begint gretig goedbedoelde tips te zenden. Houdt het uit de zon, blijf met hete thee uit de buurt, geef het om de 3 uur borstvoeding, draai klassieke muziek, van een speentje krijgt het scheve tanden en moet het geen dekentje? In deze fase ziet vooral de omgeving de gevaren en gevolgen en deelt deze maar al te graag. 

Een tijdje later wanneer fase 1 met een voldoende is afgerond, begint de ouder al vrij snel zelf de gevolgen van het handelen van kind in te zien. 

Het is warm dus een ijsje bij Capri. IJsje smelt sneller dan kind kan likken. Kijk een vogel. Waar heb ik toch de zonnebrand en ja hoor ijs op shirt. Vogel vliegt weg en ouder denkt potdomme, dat wordt thuis snel shirt wisselen, want we moeten nog naar een verjaardag en morgen kleren wassen, strijken, opvouwen, vies kind ik ben hier volledig in dienst van jou en je ijsje wat je amper eet en me een klein vermogen heeft gekost.

Het gaat tot nog toe best goed. Het kind gaat alleen ontdekken dat na een horizontale beweging ook de verticale bestaat. Dat brengt nieuwe zorgen met zich mee.

We gaan de natuur in. Blijkt goed te zijn, dus op naar het Kralingse Bos. Heel de dag binnen komt de gemoedstoestand van kind en ouder niet ten goede. Na een wandeling, lees slentering, beland je op een open plek met een boomstam om even op te zitten. Kind ziet boom met tak binnen handbereik en zet onwennig de eerste stap. Tak voor tak klimt het omhoog. Het gaat vrij makkelijk eigenlijk en kind realiseert zich geen moment wat hoogte betekent. De ouder die even onoplettend stompzinnige filmpjes op zijn telefoon zit te scrollen, kijkt op en ziet in eerste instantie geen kind, totdat de blik omhooggaat. Een paniekaanval, waarin een val van het kind langs alle takken naar beneden wordt gevisualiseerd kruipt in gedachten, met aansluitend een rit in de ambulance en een stevig gesprek met ouder 2 over HOE DIT TOCH IN GODSNAAM HEEFT KUNNEN GEBEUREN, wordt net onderdrukt en omgezet in actie. Boomklimmen met een levensreddende handeling als resultaat wordt verricht. Thuisgekomen wordt er uitvoerig over de heerlijke middag in het bos verteld.

Kan het nog erger? Ja dat kan! Op het moment dat je denkt dat je kind volwassen wordt en wijzer. Maar dan blijkt dat het puberbrein in ontwikkeling blind is voor gevaar en open staat voor nieuwe spannende ontdekkingen. 

Kind heeft het uitgaansleven ontdekt en blijkbaar alles wat erbij komt kijken. Volledig onder de prille invloed van drank dat in de vorm van spelletjes en challenges (ICE is favoriet} in hoog tempo vooraf naar binnen wordt gewerkt, belandt het uiteindelijk, voor de coma, in Oude Haven club de Vrienden. Hier wordt de jas in een hoek gesmeten en tijd en telefoon bestaan niet meer. Maar wel de knappe ogen van de net ontdekte andere sekse voor zich die blijkbaar net zo lampie en gewillig is. De ouder ligt op bed maar slapen lukt slecht. Het kind wordt geappt. Eerst nonchalant: Is het leuk? En na 5 minuten geen antwoord: Waar ben je? Het is toch al 04.00 uur ‘s nachts en kind had al lang thuis moeten zijn in de ogen van de ouder, die even vergeten is zelf ook jong te zijn geweest. Hoe laat sluit die tent? Kind zal toch niet dronken zijn en rare dingen doen. Nog geen appje terug, ik ga bellen. Geen gehoor. Raar. En dan verschijnen de ouderlijke doomscenario’s. Vast gedrogeerd door iets in een uit het oog verloren drankje. Of een ongeluk op weg naar huis, nee, ongewilde seks met als gevolg een soa of nee..... een kind. MAAR HET IS ZELF NOG MAAR EEN KIND. 

Verder kan ik uit ervaring vertellen dat kinderen reuze amusante wezens zijn en dat het meestal wel goed komt. Geef ze de ruimte, veroordeel niet en laat vooral jouw zorgen niet drukken op hun schouders. Die begrijpen ze toch niet. En vergeet vooral niet dat ook jij genoeg domme dingen hebt gedaan in de ogen van jouw ouders..

En nu ga ik een appje sturen waar het blijft. Het is per slot van rekening al laat.

(Door Wouter de Waart)

Heb je ook een leuke column geschreven die je bij De Havenloods wilt plaatsen? Je kunt mailen naar redactie@dehavenloodmediacentrum.nl!

Stuur jouw foto
Mail de redactie
Meld een correctie

Uit de krant