Wendy Verhoeven.
Wendy Verhoeven.
Column Wendy Verhoeven

Wortel schieten tijdens het wachten op het blauwe meisje van het zelfscanplein

Algemeen 1.468 keer gelezen

Rotterdam - Onze columnist Wendy Verhoeven schrijft deze week over het zelfscanplein in de supermarkt. ‘U heeft steekproefcontrole. Mag ik wat producten scannen?’

‘Ik nader het zelfscanplein, een droeve verzameling mensmijdende betaaleilanden. De belofte van snelheid wint het vandaag van m’n ziel. Gedwee start ik met mijn vrijwilligerswerk: boodschap, bliep. Het gaat goed. Bliep. Shit, toch niet. Controle. Ach, zo zijn de regels. Doe mij maar dichtregels. Dichterbij? Ja graag. 

Vertragen.
Ondertussen probeer ik te zien wat mijn eilandbuurman koopt, wat hij hoopt. Maar zijn tas, tasten, houvast, grijpen: mis! In slow motion flikkert de hele bende op de grond. Ai.

Meer wachten. Wachtverzachter. Ik trek mijn trui omhoog en houd mijn buik voor de scanner. Eens kijken wat lang wachten kost. Wortels? vraagt het systeem. 

Er gebeurt hier fokking niks.

Na een eeuw spoelt er een blauw meisje aan. Gewapend met een professionele glimlach die goed past bij het roestvrij staal van mijn eiland, verklaart ze: ‘U heeft steekproefcontrole. Mag ik wat producten scannen?’ 

De tijd zet zich terug in gang. Ik fatsoeneer onopvallend mijn trui en gebaar gastvrij naar de tas. Ik ben een ingecalculeerd risico, maar hoffelijk.  

De zelfscanchick pakt haar bedrijfsgameboy en gaat aan de slag. Alles is verdacht nu. Frambozen. Bliep. Uitademen. Bliep. Goh, die avocado zal inmiddels wel echt eetrijp zijn. Bliep. Ze versnelt: banaan, bliep bliep, walnoten, bliep. Dan het bier. Oh nee… Hertog Jan - high on life en overmoedig door zijn plastic sixpack - ziet zijn kans schoon en flirt: jij hebt al mijn streepjes voor hoor, schatje. Je wilt ze zien, hè?! Dude, stop! Je had haar vader kunnen zijn. Bliep.
Gegeneerd mompel ik iets wat lijkt op een verontschuldiging en stop de oude adel dan snel terug in mijn tas. Het blauwe meisje gaat onbewogen verder. ‘Die snijbonen mag u ook inpakken.’ Bijna lach ik terug: je bent zelf een snijboon! Maar we moeten door, door, door.

‘Alles is in orde, bedankt.’ Geruisloos stroomt ze weer bij me vandaan. Ik reken af en maak me gereed voor de laatste horde: de bon. Oui, très bon! Niet kwijtmaken tussen hier en de poortjes, Wen. Blijf scherp. Ik kijk om me heen. De wortels die ik schoot tijdens het wachten, stop ik zonder afrekenen in mijn tas.

Het poortje gaat open. Met een zucht van verlichting bereik ik het Vasteland.’

Wendy Verhoeven verwondert zich over zichzelf en haar leven in Rotterdam.

Stuur jouw foto
Mail de redactie
Meld een correctie

Uit de krant