Afbeelding
column Wendy

Een motoragent op geheime missie in mijn buurtje, het lijkt wel een film!

Algemeen 762 keer gelezen

Het is nog rustig op straat. Ik loop een rondje met de hond. Achter de bosschage, naast de doorgaande weg, stuit ik op een stilstaande motoragent. De ochtendzon valt op zijn schouders. ‘Goedemorgen! Heeft u lekker even pauze?’ vraag ik vrolijk. Nors kijkt hij me aan en zwijgt. De hond snuffelt aan zijn laars. De stilte ligt ongemakkelijk tussen ons in. 

Ondertussen probeer ik te bedenken of ik iets verkeerd heb gedaan. In de auto heb ik dat ook altijd. Zodra er een politiewagen in mijn spiegels opduikt, check ik in een milliseconde toch even of ik de auto gestolen heb. Misschien reed ik door rood? Oh shit, er ligt toch geen lijk in de kofferbak?! Als de antwoorden allemaal geruststellend uitpakken - so far so good - doe ik opgelucht mijn best om extra netjes te rijden. Ja, ik kan zo meedoen aan De Grote Ik-doe-niets-verkeerd-show.

Maar goed, daar heb ik nu niks aan. Ik kijk naar mijn schoenen en wil net doorlopen als de agent de stilte doorbreekt: ‘Ik heb geen pauze, ik rijd rondjes.’ Hij klinkt chagrijnig. Ik knik begripvol: rondjes, moeilijk. 

‘Ik loop ook rondjes,’ flap ik eruit en wijs verklarend naar de hond.

Hemel, ik gedraag me als een idioot! Uit puur ongemak schiet ik in de lach. Maar de politieman schudt zijn hoofd en zegt op serieuze toon: ‘Ik ben op geheime missie, mevrouw.’ Ondertussen scannen zijn ogen onafgebroken het verkeer. 

Goh, een geheime missie… en dat in mijn buurtje. Het lijkt wel een film! Ik kijk eens om me heen en zie alleen maar gewone dingen. De
winkelbuurman veegt de bladeren van zijn stoepje, verderop wacht een jongen op de tram. Tja.

De motoragent onderbreekt mijn overpeinzingen en vraagt of ik hier woon. Ik wijs naar mijn straat. ‘Daar.’ Hij knikt alsof hij dat al weet. Wacht, wat? Zou het geheim zich in mijn straat bevinden?! Ik durf het niet te vragen. Zalig zijn de onwetenden, zou mijn oma zeggen. ‘Woon je naar je zin?’ Enthousiast vertel ik hem over mijn huis en de buren. ‘Nou dat is mooi,’ zegt de agent, ‘want wij zien dit wel als een bewerkelijke buurt.’

Een ‘bewerkelijke buurt’.
Hoi, ik ben Wendy en ik woon in een bewerkelijke buurt.

Wendy Verhoeven

Wendy Verhoeven verwondert zich over zichzelf en haar leven in Rotterdam.

Stuur jouw foto
Mail de redactie
Meld een correctie

Het laatste nieuws

Uit de krant