<p>Anneke Harmsen in Oma&#39;s Postkantoortje: &#39;Ik doe iets waar ik blij van word, ik doe niemand kwaad en ik inspireer anderen.&#39;</p>

Anneke Harmsen in Oma's Postkantoortje: 'Ik doe iets waar ik blij van word, ik doe niemand kwaad en ik inspireer anderen.'

(Foto: Anne Klapmuts)
Rotterdammer van de Week

Het verhaal achter Oma’s Postkantoortje van Anneke Harmsen

Rotterdam - Anneke Harmsen (61) is het gezicht achter Oma’s Postkantoortje: een minimuseum op de Rodenrijselaan in Rotterdam-Noord. De etalage van haar atelier staat altijd vol met de mooiste zelfgemaakte scènes van voornamelijk miniaturen. “Ik heb kleine dingen altijd leuk gevonden. Dat past misschien bij mijn karakter; ik ben best bescheiden.” Anneke is onze Rotterdammer van de Week. 

door Anne Klapmuts

Anneke woont al dertien elf jaar met haar man in het grote herenhuis op de Rodenrijselaan. Het souterrain was eerst hun slaapkamer en een werkhok. Sinds twee jaar is het Oma’s Postkantoortje. Hier spendeert ze hele dagen, samen met hond Mees. Papier-maché, figuurzagen, keramieken of kleien: Anneke doet het allemaal: “Het voelt als mijn speelterrein.”

Is dat wat je zo leuk vindt aan kleine dingen maken, het speelse?

“Iets in mij is altijd negen jaar oud gebleven. De meeste mensen van mijn leeftijd zeggen dat ze dertig zijn, ik ben negen! Op het strand zoek ik steentjes en schelpjes om thuis weer iets van te maken. Het mag van mij klein blijven. Als er tijdens een open middag vier mensen langs zijn gekomen en daar heb ik fijne gesprekken mee gehad, dan ben ik tevreden. Ik heb niet zoveel nodig; de kachel brand, ik heb een broek en een trui. En brokken voor de hond.”

“Wat is succes? Nou dit! Ik heb het gevoel dat ik nu succes heb. Op mijn eigen kleine niveau en dat is voor mij groot zat. Vroeger zou ik me daar misschien voor geschaamd hebben, maar dat is weg. Ik doe iets waar ik blij van word, ik doe niemand kwaad en ik inspireer anderen.”

Waar komt je bescheidenheid vandaan?

“Ik heb nooit grote ambities gehad, maar de dood van mijn zoon Thomas, vijftien jaar geleden heeft er ook wel mee te maken denk ik. Hij is op 23-jarige leeftijd van de Euromast gesprongen. Dat is een grote kras op mijn ziel. Daar heb ik goed mee leren omgaan, en ik praat er makkelijk over. Ik heb een vrij helder hoofd en kan dingen wel goed uit elkaar houden. Ik heb ook al snel bedacht: een kind is niet verantwoordelijk voor het geluk van zijn ouders, dus ook niet postuum. Dat gaf mij de plicht om er iets van te maken, al heb ik wel iets van: laat mij nou maar gewoon een beetje rommelen.”

“In mijn werk is Thomas een haas, die zie je hier veel in mijn atelier. Thomas had haast om iemand te zijn, maar geen tijd om iemand te worden. Het ging hem allemaal niet snel genoeg. Hij zat zo in de knoop en was op een gegeven moment zelfs psychotisch. Heel tragisch. Je kunt niks betekenen als iemand zo vastloopt. Wat kun je doen?”

Waar komt de naam Oma’s Postkantoortje vandaan?

“Het is eigenlijk een grapje, een soort geuzennaam: ik word helemaal nooit oma, haha. Ik zei een keer tegen Mees, je bent het kleinkind dat ik nooit zou hebben. Mijn man en ik noemen elkaar ook opa en oma. Er was een tijdje dat we allerlei koosnaampjes voor elkaar bedachten en toen noemde ik hem opa bakkebaard. Opa en oma zijn gebleven!”

“Ik was een keer in Egypte op vakantie en daar heb je van die opdringerige souvenirverkopers. Als je een bepaalde bezienswaardigheid ingaat, vragen ze je naam, zodat ze je kunnen roepen als je er weer uitkomt. Ik heb gezegd dat ik oma heette. Toen ik eruit kwam, riep hij me: oma, oma! Dat is toch grappig?”

Wat is er op dit moment te zien in je etalage?

“Het is een optocht met allerlei figuren van papier-maché. Vorig jaar zou ik een workshop geven, maar die ging niet door vanwege corona. Ik had alle materialen al binnen, dus toen ben ik er zelf mee aan de slag gegaan. Het werkt enorm! Ik krijg zulke goede reacties. Ik geef kleur in de straat. Je kunt het niet omzetten in geld, maar dat hoeft ook niet. Wanneer de etalage weer verandert, weet ik niet. Dat gaat vanzelf. Ik heb altijd ideeën; het bruist als een gek!”

“Als ik ergens trots op ben, is het wel wat ik hier heb neergezet. Deze warme plek die ik heb gecreëerd waar ik mensen ontmoet en waar goede gesprekken worden gevoerd. Daar gaat het wat mij betreft om. Ik denk dat het leven één groot cadeau is en daar moet je, ook al is het niet alleen maar feest, wel wat mee doen.”

Oma’s Postkantoortje is te volgen op Facebook en Instagram. Iedere eerste zaterdag van de maand kun je tussen 12.00 en 17.00 uur gratis naar binnen. Anneke geeft op aanvraag ook workshops in haar atelier.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden