<p>Nima en Mina Morkoc tussen de resten van de afgebrande Julianakerk in Heijplaat. Nima raakte alles kwijt wat hij had, Mina al haar schilderijen. Hij verzamelt sinds de brand niets meer, zij schildert niet meer.</p>

Nima en Mina Morkoc tussen de resten van de afgebrande Julianakerk in Heijplaat. Nima raakte alles kwijt wat hij had, Mina al haar schilderijen. Hij verzamelt sinds de brand niets meer, zij schildert niet meer.

(Foto: Anne Klapmuts)

Nima en Mina en het verhaal van de afgebrande Julianakerk op Heijplaat

Rotterdam - Nima Morkoc raakte alles kwijt wat hij in zijn leven had verzameld. Zijn zusje Mina zag al haar schilderijen in rook opgaan. En Heijplaat raakte een stukje van z’n ziel kwijt toen zondag 6 augustus 2017 de Julianakerk afbrandde. Sinds die vreselijke avond beschouwt Nima het als zijn missie om toch nog iets van de Julianakerk te behouden voor het havendorp. Zodat de resten van de kerk als een fenix uit de as herrijzen.

door Anne Klapmuts en Emile van de Velde

Als student aan de TU Delft kocht Nima de Julianakerk op Heijplaat voor een symbolisch bedrag. Hij wilde het gebouw, dat al tien jaar leegstond, gebruiken voor zijn afstudeerproject. En tijdens zijn studententijd zou hij er met vijf vrienden gaan wonen.

Nima (nu 29) was de dag van de brand net terug in Rotterdam toen de eerste berichtjes op zijn telefoon verschenen. Na drie weken vakantie zou hij met vijf vrienden in de Julianakerk gaan wonen. Al zijn spullen waren er al naartoe verhuisd. “Eerst dacht ik nog aan een klein brandje dat wel snel geblust zou zijn. Even later ontplofte mijn telefoon en kreeg ik in de gaten hoe serieus het was. Ik ben er zo snel mogelijk heengegaan. Toen ik aankwam was al snel duidelijk dat het gebouw niet meer te redden was.”

Lees verder onder de foto.

Nima en Mina bij de Julianakerk zoals ie er nu uitziet.

Het was het einde van dé kerk (er waren er drie, de Julianakerk was de grootste) van Heijplaat. De Nederlandse Hervormde Kerk was in 1930 gebouwd in opdracht van de RDM, de scheepswerf die allesoverheersend was in het dorp. Deze eeuw kwam het gebouw jaren leeg te staan. Na tien jaar wist eigenaar Woonbron nog steeds niet wat er mee te doen en kwam het via een symbolisch bedrag in handen van Nima. Zijn vader woonde in de wijk, maar verder kende hij Heijplaat niet heel goed toen hij eigenaar van de kerk werd.

Zijn zusje Mina (23) gebruikte de kerk als atelier. Alles wat ze ooit had geschilderd, stond op Heijplaat. Ze was de bewuste dag op het festival Duizel in het Park. Toen ze een beetje aangeschoten het Vroesenpark uit wandelde, kwamen ook op haar telefoon de eerste berichtjes binnen. In paniek ging ze naar het huis van haar moeder, waar ze hoorde dat Nima in ieder geval niet ín de brandende kerk was toen het mis ging. Een vriend bood een lift aan en ook zij scheurde zo snel mogelijk naar de plek des onheils. Mina: “Op de Erasmusbrug zagen we de rook al.”

Ter plekke zag Nima inmiddels dat het helemaal mis was, te midden van de massaal uitgerukte brandweer en omringd door zo ongeveer iedereen uit het dorp. Met de hand voor de mond en tranen in de ogen zagen de bewoners van Heijplaat hun beeldbepalende kerkgebouw tot de grond toe afbranden. Tientallen omwonenden moesten geëvacueerd worden. Nima wijst vanuit zijn auto naar de toegangsweg aan het begin van de wijk. “Vanaf hier stonden de brandweerauto’s en was alles afgezet. Na de brand verzamelde iedereen in het buurthuis. Daar voelde ik voor de eerste keer het warme dorpsgevoel dat op Heijplaat heerst.”

De kersverse kerkeigenaar raakte alles kwijt die dag. Nima en zijn vrienden hadden hun huurwoning al opgezegd en hun spullen naar de kerk verhuisd. Nima: “Voor de brand was ik echt een hoarder; ik verzamelde alles, stenen, munten. noem maar op. Door de brand ben ik, een beetje gedwongen, een minimalist geworden. Ik had alleen nog een pak dat bij mijn moeder in de kast hing.” Samen met zijn vrienden vond hij al snel een woning op de hoek van de Nieuwe Binnenweg. “Daar hebben we een te gekke tijd gehad.”

Zijn zusje Mina zou niet in de Julianakerk gaan wonen, maar had er wel een atelier. “Ik schilder graag, maar woon zelf op dertig vierkante meter”, zegt ze. “Ik had de mooiste plek in het pand met uitzicht over de hele kerk.” De brand verwoestte al haar schilderijen, ze hadden een enorme emotionele waarde. “Alles wat ik ooit op school had gemaakt was weg. Eén groot schilderij hing bij mij thuis. Het was niet echt mijn lievelings, maar nu betekent het veel voor me.”

Waardoor de brand is ontstaan, is nooit met zekerheid vastgesteld. Het meest waarschijnlijk is dat de enige oude schakelaar die nog niet was vervangen, de ellende heeft veroorzaakt. “Misschien heeft één van ons het licht aan laten staan voordat we op vakantie gingen. Daardoor is die schakelaar waarschijnlijk oververhit geraakt. Het was ook nog eens heel warm in die maand.”

Lees verder onder de foto.

Met z’n allen eten op de binnenplaats (Foto: Sabine Rovers)

Een paar dagen na de brand begon Nima al schetsen te maken van de Julianakerk. Wat zou hij op deze plek gaan doen? “In 2018 en 2019 hebben we allerlei tijdelijke evenementen georganiseerd. Op een gegeven moment zaten hier, tussen de overgebleven muren, 350 mensen film te kijken van de Pleinbioscoop. We hebben toen ook met z’n allen gegeten op de binnenplaats. En zie je daar die doodskist? Die is blijven liggen na een halloweenfeest voor de buurtkinderen.”

Lees verder onder de foto.

Pleinbioscoop in de afgebrande kerk.

De woorden ‘buurt’ en ‘dorp’ vielen vaak als Nima nadacht over de toekomst. In alle plannen moest basis zijn dat de kerk zoveel mogelijk voor Heijplaat behouden zou blijven, wat er van over was dan. “Die verdrietige avond moet uiteindelijk toch iets moois voor de wijk opleveren. Ik heb tientallen tekeningen gemaakt. Het uitgangspunt was altijd dat de buurt er iets aan moest hebben, sociale monumentaliteit noem ik dat zelf. Ik heb gedacht aan een supermarkt, een gezondheidscentrum of een theater. Dat lukte allemaal niet.”

Lees verder onder de foto.

Dit is het plan van Nima Morkoc, JUUL.

Het uiteindelijke ontwerp heet JUUL: een kleinschalig nieuwbouwproject van vier huizen. “Aan beide kanten van de oude kerk zijn twee woningen. Het midden blijft open en wordt een gezamenlijke binnentuin”, legt Nima uit. “Ik hoop dat deze plek ook door de buurtbewoners gebruikt kan worden. Dat de mensen die in JUUL gaan wonen hun buren af en toe uitnodigen voor een barbecue ofzo.”

De woningen in JUUL zijn zo’n 105 tot 110 vierkante meter groot. “Het zijn gezinswoningen die comfortabel zijn met één kind. Voor een grotere familie is het waarschijnlijk tijd om door te verhuizen”, aldus Nima. “Je hebt sowieso een gigantische tuin.” Het bijzonderste deel van de kerk blijft de toren. De verwoeste spits wordt namelijk hersteld met klimop. Een stalen constructie bootst de oude torenpunt na. Begroeid met planten zal de ‘ziel’ van Heijplaat dan nog steeds boven de wijk uittorenen. Zoals het was.

In de Julianakerk wonen? Kijk op wonenbijjuul.nl!

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden