<p>Willem Philipsen stond als gitarist op de grootste podia, met onder meer Postmen, Soulvation en Anouk. Tot hij op zijn 23e ineens een herseninfarct kreeg. Foto: Hanna Radstake</p>

Willem Philipsen stond als gitarist op de grootste podia, met onder meer Postmen, Soulvation en Anouk. Tot hij op zijn 23e ineens een herseninfarct kreeg. Foto: Hanna Radstake

De oude en nieuwe ik van Willem Philipsen horen bij elkaar

Rotterdam - Rotterdammer van de Week Willem Philipsen (37) leefde zijn droom: hij stond als gitarist op de grootste podia, met onder meer Postmen, Soulvation en Anouk. Tot hij op zijn 23e ineens een herseninfarct kreeg en een derde van zijn hersenweefsel verloor. Nu werkt Willem als muziekproducer, als ambassadeur voor de Hersenstichting en voor de gemeente, maar bovenal inspireert hij mensen met zijn verhaal. Onlangs verscheen zijn boek Met de stroom mee.

door Britte Kramer

Wat gebeurde er met je, die nacht van 12 mei 2007?

“Ik kwam terug van een optreden, ging slapen en kreeg ineens superzware hoofdpijn. Ho fuck, dacht ik. Ik begon kleuren te zien en binnen een halve minuut was mijn hele linkerkant uitgevallen. Na een operatie van acht uur lag ik nog een maand in het ziekenhuis en vervolgens bracht ik zes maanden door in een revalidatiecentrum.”

Hoe was het om daarna terug te keren in de maatschappij?

“Spannend. Je hebt geen idee hoeveel je nog terugkrijgt qua functies. Bovendien had ik geen werk meer. Gelukkig kon ik in mijn eigen omgeving blijven. Ik besefte extra hoe fijn het is dat ik op mijn zeventiende van Limburg naar Rotterdam ben verhuisd. Hier voel ik me veel meer thuis dan ik me daar ooit heb gevoeld. De stad heeft me geholpen om nog meer een ‘can do attitude’ aan te houden. Er hangt een vibe waardoor je voelt dat dingen mogelijk zijn, als je maar een doel stelt of een droom hebt.”

Daarover gesproken: je zwom het Rondje Noordereiland?

“Tijdens het revalideren zwom ik veel. Zo werden er meer verbindingen in mijn hersenen aangemaakt, waardoor ik lichamelijk en geestelijk vooruit ging. In 2009 deed ik het Rondje Noordereiland, samen met mijn zwembuddy Arno. Heel nice om op mijn rug onder de Hef door te zwemmen, mijn favoriete brug. Toen we de finish haalden, sprongen alle andere zwemmers het water in om ons te begroeten. Een grote blusboot stond te spuiten en ik dacht: wauw. Het maakte me bewust van het feit dat ik iets kon veranderen aan hoe mensen kijken naar mensen met een beperking, omdat je zo hard laat zien dat je meer bent dan dat alleen.”

Welke plekken waren belangrijk voor je, in de moeilijkste periodes?

“Ik zwom veel in de Kralingse Plas en bij het strandje bij De Esch. Tijdens de depressie die later volgde, wandelde ik vaak in Het Park bij de Euromast. Ik wandel sowieso graag een beetje random door de stad en vind ‘m de laatste jaren nóg mooier en leuker geworden. Vorige week was ik bijvoorbeeld bij Comedy Club Haug: briljant. Maar het zit ‘m ook in de inwoners: ik hou van de verscheidenheid van mensen hier in West. Als ik naar Albert Heijn loop, groet ik de groenteboer in het Arabisch, de Kaapverdische muzieklegende in het Portugees en de Franse buurvrouw in het Frans. Dat is ook wel een ding: ik focus graag op de overeenkomsten tussen mensen, in plaats van op de verschillen.”

Hoe heeft het infarct je veranderd?

“Er is een harde scheidingslijn tussen mijn oude en mijn nieuwe ik. Al vervaagt die wel steeds meer, want die twee horen bij elkaar. Ik ben nog steeds dezelfde persoon met dezelfde herinneringen en ervaringen. Ik heb in elk geval een grotere waardering voor het leven gekregen en ben denk ik relaxter geworden.”

Vind je het lastig als mensen zeuren om ‘niks’?

“Helemaal niet. Dat doe ik zelf ook nog steeds. Wel zo min mogelijk, omdat het je weinig oplevert. Maar als je als Rotterdammer niet meer kan zeiken, dan is er echt iets mis. De meeste consequenties van het infarct heb ik inmiddels geaccepteerd. Alleen gitaarspelen blijft een dingetje, maar daar komt in augustus verandering in. Voor mijn boek maakte ik met Stef Bos een titeltrack en tijdens zijn concert speel ik die mee op gitaar; met één hand en een andere tuning, waardoor dat kan. Dat wordt het ultieme fullcirclemoment.”

Wat wil je mensen meegeven?

“Hou van jezelf in elke vorm. Je moet hard kunnen zijn voor jezelf, maar ook lief. Laatst kreeg ik een berichtje van een jongen die onlangs doof is geworden en mijn boek had gelezen. Hij zei: ‘Wauw, dit komt zo hard binnen. Het doet me beseffen dat je zelf de keuze hebt hoe je in het leven staat en dat er altijd meer mogelijk is.’ Ik vind het briljant als ik dat mag bewerkstelligen bij mensen.”

Willems boek Met de stroom mee is nu te koop.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden