<p>Jenny van As in de tuin van het stadhuis, &eacute;&eacute;n van de weinige favoriete plekken die niet aan het water ligt. Maar wel de plek waar ze tientallen gelukkige bruidsparen zag poseren.</p>

Jenny van As in de tuin van het stadhuis, één van de weinige favoriete plekken die niet aan het water ligt. Maar wel de plek waar ze tientallen gelukkige bruidsparen zag poseren.

(Foto: Emile van de Velde)

Toeristen en getrouwde stelletjes vergeten die gekke, vrolijke Jenny van As nooit meer!

Rotterdam - Goede kans dat op dit moment ergens op de wereld mensen herinneringen ophalen aan Rotterdam, en dan vooral aan die gekke, vrolijke stadsgids Jenny van As. En wat te denken van al die Rotterdammers die door Jenny getrouwd zijn? Die vergeten haar ook nooit meer! Jenny van As is deze week onze Rotterdammer van de Week.

door Emile van de Velde

Het leven van Jenny (43) speelt zich af in en op allerlei boten; boten op de Maas, én huwelijksbootjes. Maar we beginnen natuurlijk met het belangrijkste (en daar eindigen we dit verhaal straks ook weer mee).

Je hebt de liefde gevonden toch?

“Jaaah! Ric! We kennen elkaar al heel lang, uit de Little Cave in Zevenkamp. Ik drumde daar in bandjes. Ik was nog heel jong, hij twaalf jaar ouder. We waren de beste maatjes. De jaren daarna zagen we elkaar alleen soms via vrienden. Toen afgelopen jaar door de pandemie onze vriendenreünies niet meer door konden gaan, heb ik voorgesteld eens samen af te spreken. En het was meteen raak. Hij ging in de keuken op z’n knieën en vroeg of ik verkering wilde. Natuurlijk wilde ik dat!”

Dus je wilde iets in de muziek, als drummer?

“Nou, eerst wel. Maar toen ontdekte ik het acteren. Via mijn vader werkte ik bij de RET als trainingsactrice, moest ik rollenspellen met het personeel doen. Daarna ben ik vaker gaan acteren. In musicals, bij het Circustheater, ik heb nog twee afleveringen politieagent gepeeld in GTST.”

En toen kwam het water? Het water van de Nieuwe Maas?

“Ja, ik werd onrustig van het onzekere bestaan als actrice, ben ik bij de Fast Ferry gaan werken als stewardess. De combinatie met mensen omgaan en mijn theaterervaring maken dit de mooiste rol die er is. Ik raakte gefascineerd door de schepen, de techniek, het varen. Dus ik werd stuurvrouw. Dat ben ik nu nog, op de gele bus van Splashtours en bij Rivercruise Rotterdam. En stadsgids.”

Wat trekt je zo aan onze rivier?

“Ik zeg weleens: de Maas bestaat uit zoet water en zout water, net als de Rotterdammers zelf. Je moet de stad echt vanáf het water beleven. Al mijn favoriete Rotterdamse plekken liggen aan het water: de Wilhelminapier, de Veerhaven, de Leuvehaven. Als ik ‘s avonds onder de Van Brienenoodburg doorvaar...! Als ik de stad zie, de lichtjes, vanaf het water. Dát is voor mij Rotterdam!”

Laat eens horen wat die stadsgids zegt tegen de toeristen op de varende bus?

“Haha. Nou, aan Amsterdammers vraag ik of ze onder dwang of vrijwillig naar onze stad zijn gekomen. Tegen Belgen vertel ik over de Erasmusbrug die mede door Belgen gemaakt is maar waarvan de tuien meteen begonnen te trillen. Tegen Duitsers roep ik ‘zum poef’ als we langs het hoerenlopertje komen, dan liggen ze in een deuk. En tegen Engelsen zeg ik gewoon op z’n rotterenglish: ‘No words but deeds, stronger through fight!’ Ik denk dat ze binnenkort wel weer komen hoor, de toeristen. Vorige zomer hebben we toch nog veel bezoekers gehad, uit eigen land. Hoewel ook wij, net als zoveel bedrijven, flinke klappen hebben gehad in coronatijd.”

Je woont weer in de wijk waar je opgegroeid bent toch?

“Ja, ik ben terug in Zevenkamp! Ik heb lang in Crooswijk gewoond, op een woonboot. Toen mijn ex en ik kinderen kregen zijn we naar Nesselande verhuisd. Maar toen ik terug kon naar Zevenkamp heb ik dat meteen gedaan. Ik woon nu weer dichtbij mijn moeder. Mijn vader is in 2018 overleden, hij was mijn voorbeeld, mijn vriend en een geweldige vader. De kinderen, Joey is 11, Lizzy 9, wonen bij mij. Mijn verstandhouding met hun vader is nog steeds uitstekend gelukkig.”

En dan die andere grote passie van je, het huwelijk.

“Oh, dat is zo mooi! Ik hoor nu bij de vaste kern van zeven Rotterdamse trouwambtenaren. Dat wilde ik zó graag worden. Ik heb vanaf 2005 dertien jaar lang brieven naar de gemeente gestuurd om te bedelen om een functie. Eindelijk werd ik aangenomen, ik belde m’n vader en hij zei: ‘Zit je nou te janken.’ Ja, echt, ik zat te huilen van geluk op de trappen van het stadhuis, alsof ik die dag zelf de bruid was! Ik ben nooit getrouwd geweest, misschien dat daar die passie vandaan komt. Maar ik wil wel hoor, als Ric me nu vraagt, zeg ik meteen ja!”

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden