<p>Kees Nickel als kleine jongen.</p>

Kees Nickel als kleine jongen.

Kees maakte het bombardement van dichtbij mee: ‘Het was niet te harden van de hitte’

Rotterdam - Er zijn niet veel mensen meer die het bombardement op Rotterdam van 14 mei kunnen het navertellen. Kees Nickel maakte het als 8-jarig jochie mee en deelt zijn “verhaal van een dakloze”.

ingezonden stuk

“Ik was 8 jaar. Wij woonden in de Roovalkstraat, een zijstraat van de Schie, toentertijd een kanaal wat doorliep tot aan de Delftsepoort. ‘s Middags werden we aangevallen door een hele vloot van 90 Heinkel bommenwerpers. Het was angstaanjagend. In een kwartier tijd lag het hele centrum van de stad plat.”

“In onze Roovalkstraat vielen brisantbommen, die de huizen onmiddellijk in brand zetten. Mijn vader snelde naar de zolderkamer, waar zijn fiets stond. Een klein rieten koffertje werd snel gevuld met wat spullen. Buiten gekomen was het niet te harden van de hitte. Overal sprongen de ramen en over bergen glas vluchtten wij naar Rotterdam-Noord naar vrienden die ons als “vluchteling” liefderijk opnamen.”

“Drie dagen later gingen wij kijken naar ons huis, wat grotendeels in de as lag. Dus.... alles kwijt! 80.000 daklozen, 900 doden. Zelf heb ik hier gelukkig geen trauma van overgehouden, mijn ouders wel.”

“Na twee jaar bij de vrienden te hebben ‘gelogeerd’ kregen we een huis in Den Haag, omdat het Rotterdamsch Nieuwsblad waar mijn vader als typograaf werkte, naar Den Haag was verplaatst. Want ook het gebouw van het Rotterdamsch Nieuwsblad was geheel weggebombardeerd.”

“Inmiddels ben ik één van de laatste overlevenden van de Tweede Wereldoorlog die het bombardement heeft meegemaakt. Ik ben nu 89 jaar, en nog redelijk gezond en reis met mijn partner nog door Europa. Het is goed om dit alles nog even op schrift te stellen voor onze nazaten. Ik ben dankbaar dat ik het bombardement heb overleefd en wij nog in vrijheid hier kunnen leven!”

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden