Opeens zat de zwaaibuurman van Britte niet meer op zijn vaste stoel

Rotterdam - Onze columnist Britte Kramer zwaait elke dag eventjes naar haar zwaaibuurman en zwaaibuurvrouw. Maar op een dag zat de zwaaibuurman niet meer op zijn vaste stoel. ‘Toen hij de keer erop weer niet op z’n plek zat, en daarna wéér niet, begon ik me een beetje zorgen te maken.’

‘Sinds ik in Bergpolder woon, loop ik elke dag langs het huis van de zwaaibuurman en de zwaaibuurvrouw. De zwaaibuurman zit voor de kijker links, de zwaaibuurvrouw rechts. Soms lezen ze een krantje, maar meestal kijken ze tv. Een vast gegeven is in elk geval het sigaretje in de hand. Als ze het doorhebben, zwaaien ze. In de loop der tijd zijn die zwaaisessies steeds uitbundiger geworden en hun grote glimlach levert mij er standaard ook een op.

Laatst viel me op dat de zwaaibuurman niet in zijn stoel zat. Dat kan natuurlijk; zelfs zwaaibuurmannen moeten weleens naar de wc. Maar toen hij de keer erop weer niet op z’n plek zat, en daarna wéér niet, begon ik me een beetje zorgen te maken.

Ik besloot de boel maar in de gaten te houden. Dat was nog niet zo simpel, want de rolgordijnen waren vaker dan voorheen volledig uitgerold. Iets dat de mallemolen in mijn hoofd alleen maar wildere toeren liet draaien. Op een avond waren ze open, en zag ik de zwaaibuurvrouw. Uitgelicht door de tv en twee kaarsjes op het dressoir, met een foto ertussenin. Ik hoopte dat het geen foto van haar man was, maar stiekem vreesde ik het ergste.

Een dag later trof ik haar op de stoel van de zwaaibuurman. Haar glimlach richting de zon. Dat raakte me. Ik kocht een kaartje en schreef erop dat ze me altijd kon bellen als ze boodschappen nodig had, of zomaar zin had in een kletspraatje. Met mijn nummer erbij en mijn naam. Verduidelijkt met ‘de zwaaibuurvrouw’, al hebben ze er vast meerdere.

Stiekem had ik in mijn hoofd al verdrietig afscheid genomen van de zwaaibuurman. Maar zoals die dingen gaan: de dag nadat ik het kaartje in de (hopelijk goede) brievenbus gooide, zat hij weer in zijn stoel. We zwaaiden uitbundiger dan ooit, hij, ik én de zwaaibuurvrouw.

Tot op de dag van vandaag hebben we elkaar niet gesproken, maar soms is dat ook niet nodig. Soms maakt een beetje mysterie een verhaal alleen maar mooier.’

Britte Kramer is redacteur bij indebuurt Rotterdam. Mail naar britte@indebuurt.nl.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden