<p>Door ernstige rugproblemen staat het leven van Samantha stil. Met haar vriend Rick zamelt ze geld in voor een veelbelovend behandeltraject. &nbsp;</p>

Door ernstige rugproblemen staat het leven van Samantha stil. Met haar vriend Rick zamelt ze geld in voor een veelbelovend behandeltraject.  

Samantha’s laatste strohalm

Rotterdam - Werken, afspreken met vrienden en familie of ‘gewoon’ een simpel blokje om met haar vriend: wat zou ze het graag weer kunnen. Helaas zit de 23-jarige Samantha al maanden thuis, gebonden aan bed, rolstoel en bank. Hernia’s en onderhuidse kneuzingen zijn de boosdoeners. De enige strohalm lijkt nu een Nederlandse kliniek in Spanje. Maar gevalletje pech: haar zorgverzekering dekt de behandeling niet. Met een inzamelingsactie hoopt ze het geld toch bij elkaar krijgen.

door Davita de Jonge

Nee, haar verhaal is bepaald geen pretje. Toch klinkt Samantha Kentie, verpleegkundige in het Ikazia Ziekenhuis, nog monter. “Ik probeer positief te blijven, maar soms is dat wel lastig. Ik vind het verschrikkelijk om afhankelijk te zijn van anderen. Ik ben ook heel slecht in hulp vragen.” Toch zal ze dat wel moeten, sinds het in oktober 2020 tijdens een gewone werkdag mis ging.

“Eerst dacht ik dat ik een spiertje verrekt had, maar ik kreeg steeds meer rugpijn, toen een klapvoet, het ging niet goed,” vertelt ze. De MRI-scan was onverbiddelijk: een hernia. Afwachten en uitlopen was het devies. “Maar het werd alleen maar erger. Ik liep met krukken en op een gegeven moment voelde ik allebei mijn benen niet meer.” Er werd besloten toch te opereren. “Daarna leek het even goed te gaan, maar al snel was dat voorbij. Lopen kan ik niet en ook staan gaat niet meer.” Tel daar de valpartijen, daarop volgende onderhuidse kneuzingen, littekenweefsel en twee nieuwe hernia’s bij op en je begrijpt dat Samantha flink wat te verstouwen heeft.

Ze verplaatst zich met pijn en moeite van bed naar rolstoel (”Ik heb er nu ook twee tennisarmen bij”), soms de bank. Hoe ze haar dagen vult? “Tsja, Netflix”, ze zegt het bijna verontschuldigend. “En wachten tot mijn vriend Rick thuiskomt. Gelukkig heb ik aan hem, mijn ouders en broer enorm veel steun. Zij proberen me ook positief te houden, dat scheelt wel!”

Haar behandelaren hebben van alles geprobeerd, maar ze krijgen de pijn niet onder controle. “Ze verwachten dat ik nog zeker anderhalf jaar in een rolstoel zal zitten.” Maar daar willen Samantha en Rick zich niet zomaar bij neerleggen. Op internet vonden ze een Nederlandse revalidatiekliniek in Spanje. En die heeft wél goede hoop voor een spoedig herstel.

“Ze kunnen het niet garanderen, maar denken dat ik met intensieve technieken en therapieën na 8 weken weer moet kunnen lopen.” Een behandelplan ligt al klaar, het enige obstakel zijn de kosten. De kliniek heeft namelijk met bijna alle Nederlandse zorgverzekeraars een contract, maar niet met die van Samantha. De benodigde 26.000 euro zal ze dus zelf bij elkaar moeten krijgen.

Via gofundme.com (help een jonge meid weer lopen) is ze een inzamelingsactie gestart. Als heel veel Rotterdammers nu een donatie doen, komt Samantha hopelijk zo snel mogelijk weer op de been. Én kan ze weer aan de slag in het Ikazia. “Zeker gezien de heftige COVID periode kan ik niet wachten om te knallen met mijn team in het ziekenhuis. Het is tijd om uit die rolstoel te komen!”

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden