<p>Mirjam, Aria en Daan Kint in juli 2020 na de diploma-uitreiking van Aria, toen zij slaagde voor het gymnasium.</p>

Mirjam, Aria en Daan Kint in juli 2020 na de diploma-uitreiking van Aria, toen zij slaagde voor het gymnasium.

Het Witte Paard een jaar na die vreselijke sluiting: hoe is het met Mirjam, Daan en Aria?

Rotterdam - Bijna een jaar is Het Witte Paard in Vreewijk potdicht. Het roemruchte restaurant was zo ongeveer het eerste slachtoffer van de coronacrisis. Eigenaren Mirjam en Daan Kint vroegen faillissement aan en gooiden hun leven over een andere boeg. Hoe is het nu met ze?

door Emile van de Velde

Mirjam maakt meteen duidelijk dat het verhaal van haar en haar gezin absoluut geen zielig verhaal mag worden. Want eigenlijk gaat het best goed met ze. Na de sluiting vond het stel snel een nieuwe baan en hun leven is nu soms leuker dan in die hectische horecatijd: “We zijn veel vaker met het gezin bij elkaar, gewoon ‘s avonds met zijn drieën op de bank. Niet meer zes dagen per week tot ‘s nachts aan het werk. En ik doe nu heel dankbaar werk. Ik zou niet meer terug willen naar toen.”

Verpleeghuis

Mirjam zocht een jaar geleden haar oude zustersdiploma op en ging meteen iets heel anders doen dan een restaurant bestieren. Ze werkt nu in een verpleeghuis. Daan deed een opleiding als treinmachinist en bestuurt tegenwoordig goederentreinen. Dochter Aria volgt een opleiding voor wiskundedocent.

Alles is dus anders dan een jaar geleden. En dat geldt natuurlijk voor iedereen die langs het inmiddels leegstaande restaurant aan de Groenezoom komt. Want Het Witte Paard, dat was toch wel een van dé iconen van Zuid. Ooit spaarden mensen een jaar lang om er één keertje op stand te gaan eten. Jaap Kooiman bijvoorbeeld probeerde een leven lang chef te worden bij de RET om zijn Nel er mee naartoe te nemen voor een chique avondje uit. En sinds 2012 zorgden Mirjam en Daan er voor feesten, filmavonden en diners in hun geliefde restaurant. Ze waren met hun restaurant RoosMarijn in het pand getrokken na een periode aan de Dreef.

Tot die vreselijke dag in maart 2020.

“13 maart, ik zal die datum nooit vergeten”, vertelt Mirjam. “Het restaurant zat vol toen er om kwart voor vijf ‘s middags een persconferentie kwam dat alle horecagelegenheden om 18.00 uur moesten sluiten. Opeens moest iedereen op stel en sprong de deur uit en ging alles dicht.”

Faillissement

Al snel hadden Mirjam en Daan door wat de impact van het coronavirus zou zijn. “Dit zou niet zomaar afgelopen zijn, dat zagen we wel aankomen. We hadden er al snel geen fiducie meer in dat het goed zou komen. Toen de eerste lockdown voorbij was en op 1 juni alles weer open kon, hadden wij de knoop al doorgehakt. Op 2 juni hebben we faillissement aangevraagd. We konden het ons gewoon niet veroorloven om nog verder in de schulden te raken. Na twintig jaar was ons leven in de horeca in één klap voorbij.”

Het was een verdrietige tijd, met een groot gevoel van machteloosheid. Maar boos, dat waren ze niet. Mirjam: “Ik begreep het wel, dat we dicht moesten. Een week later was ik al aan het werk in de zorg en dan zie je gewoon wat corona doet. Ik heb afgelopen jaar in het verpleeghuis heel veel mensen zien overlijden. Dat virus grijpt zó snel om zich heen. Het ene moment is er één iemand besmet, en even later hele afdelingen. Zelf ben ik er tot nu toe gezond doorheen gerold. We worden gelukkig heel goed beschermd. We hebben 24 uur per dag handschoenen aan en mondkapjes op, en wassen onze handen stuk met alcohol.”

En dus lijkt Mirjam in een totaal andere wereld te zijn beland. Van feestende klanten naar mensen die zorg nodig hebben. “Toch voel ik dat niet zo, hoor. Net als in Het Witte Paard ben ik nu ook bezig met zo goed mogelijk voor de mensen te zorgen. En mijn huidige werk is zó belangrijk. Ik ben eigenlijk blij met hoe het is gelopen. Ik zou niet meer terug willen naar mijn oude leven.”

Afscheid

Hoe het met Het Witte Paard verder gaat, is nog onduidelijk. Het afwikkelen van het faillissement is nog in volle gang. Het is zelfs nog maar de vraag of Mirjam, Daan en Aria in hun huis kunnen blijven wonen. Eén ding is wel zeker: Het Witte Paard verdwijnt niet uit Mirjams hoofd. “Ik was er van de week nog in de buurt. Dan krijg ik meteen een brok in mijn keel. Ik mis de mensen zó vreselijk. Ik heb nog één grote wens: dat we ooit nog een keer op een goeie manier afscheid van onze gasten kunnen nemen.”

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden