<p>Eenmaal ingeburgerd en aan zijn mensenvrienden gehecht ging Piepke overal mee naar toe.&nbsp;</p>

Eenmaal ingeburgerd en aan zijn mensenvrienden gehecht ging Piepke overal mee naar toe. 

Zo verdrietig: ukulele-mus Piepke verdrinkt na noodlottige landing

Rotterdam - Kerstmis wordt voor Eveline en Marcel van het Ukulele Paradijs hoe dan ook géén feest. Hun trouwe, slimme gezinslid en mascotte, mus Piepke, zal er niet bij zijn. Hij overleed vorige week, als gevolg van een noodlottige landing in de dweilemmer. “Het is hem nog gelukt op de mop te klimmen”, concludeert Eveline intens verdrietig, “maar dat heeft hem niet meer gered. Ik ben er nóg van naar de kloten.”

door Els Neijts

Door Eveline’s verhaal val je van de ene verbazing in de andere. De ukulele-experts vonden ‘Piep’ in Spanje. “Hij had nog niet eens veren! We denken dat hij van een loods was gevallen”, vertelt Eveline. “Piep bleek al snel nadat we hem van de grond hadden geraapt, ook nog een mank pootje te hebben. Daardoor functioneerde zijn landingsgestel niet zoals hoort. Het was echt een maandagochtend modelletje, het was altijd oppassen. We namen hem in een hele grote kooi overal mee naar toe. Hoe vaak we dat beestje niet gered hebben... Behalve dus op die ene, noodlottige avond.”

Monogaam

Ondanks zijn mankementjes paste Piep zich prima aan. Aan zijn menselijke vrienden, hun andere dieren en hun reislustige bestaan. “Vooral aan Marcel”, benadrukt Eveline. “Een mus is monogaam en heeft zijn vriendje voor het leven... Voor Piep was dit Marcel. Hij waste zich in diens krullen en als Marcel ukulele speelde deed Piep soms zelfs een paringsdansje voor hem. Ik hing er eigenlijk maar een beetje bij.”

Piep functioneerde, net als de kat en de hond, als volwaardig gezins- en zelfs teamlid. “Hij was áltijd bij ons en gaf zelf aan wat hij nodig had. Er ging geen pak stroopwafels open of Piep zat vooraan. Hij at de kaas van je brood en de spijs uit je gevulde koek. Het kon ook echt een tiran zijn hoor. Zoals bij onze ukulele workshops. Zo lang dat nog beroerd klonk, zong hij niet mee! Hij had een grotere zangvocabulaire dan alle andere mussen bij elkaar. Blijkbaar pakte hij alle geluiden van andere vogels op.”

Eveline en Marcel kunnen een definitief afscheid nog niet aan. “We hebben Piep voorlopig maar in de vriezer gelegd. We twijfelen nog of we hem op zullen zetten én vragen ons af of het Natuurhistorisch Museum hem wil hebben. Daar hebben ze al een mus, maar Piep was heel bijzonder. Mussen worden hooguit dertien jaar. Helaas heeft hij dat niet gehaald, hij is maar zeven en een half geworden. Zonder Piep is er geen reet aan”, besluit Eveline met een diepe zucht.

Meer over het Ukulele Paradijs en Piepke op www.ukulele.nl/piepke

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden