De meeste mannen staken een blow op, Pieter nam een banaan [Rotterdammers met een randje]


<p>Pieter wil graag onherkenbaar in beeld vanwege angst voor reacties. Fotograaf Pris Tatipikalawan heeft de foto&#39;s daarom bewerkt.</p>

Pieter wil graag onherkenbaar in beeld vanwege angst voor reacties. Fotograaf Pris Tatipikalawan heeft de foto's daarom bewerkt.

Rotterdammers met een randje

De meeste mannen staken een blow op, Pieter nam een banaan

Rotterdam - “Ik ben drie keer met de dood bedreigd”, zegt Pieter (63) over zijn periode in de nachtopvang. Een jaar lang is hij de enige van alle mannen in de nachtopvang met een vaste baan. Als de andere ‘slapers’ opstaan, gaat Pieter naar bed, omdat hij drie nachten per week in een hotel werkt. Die nachten verblijft hij in een geïmproviseerde slaapruimte tussen vuilniszakken. “Ze dachten dat ik me iets verbeeldde, omdat ik daar sliep. Maar je bent niks meer dan wij, hoor, Pietertje, zeiden ze dan.” 

Met zijn gedistingeerde voorkomen is Pieter een vreemde eend in de bijt in de nachtopvang. “De meeste mannen staken eerst een blow op, ik nam een banaan en multi-vitamine.” Toch maakt hij na verloop van tijd vrienden. “Je wordt een soort familie.”

Pieter groeit op in een middenstandsgezin. “Mijn leven was hartstikke leuk.” Als hij met zijn vriend samenwoont, werkt hij in de horeca en in de mode. “Drie keer per jaar uit verveling op vakantie.” Maar na achttien jaar ging zijn partner er met een vrouw vandoor.

Daarna doen ‘verkeerde mannen’ hun intrede. “Eigenlijk bestaan alleen verkeerde keuzes”, corrigeert hij zichzelf. Door één van die keuzes belandt hij op straat. Een kennis vraagt of er een Syrisch gezin in zijn huis mag wonen. “Ze zouden een verblijfsstatus nodig hebben. Ik heb ze één keer gezien…” Pieter trekt bij zijn kennis in. “Het moest heel snel. Ik mocht zelfs de post niet meer ophalen.” Ondertussen wordt er een hennepkwekerij in zijn woning opgezet die later wordt ontmanteld. Pieter draait voor alle kosten op.

Pieter verkoopt al zijn bezittingen, waaronder zijn dierbare dvd’s van Madonna, waar hij zijn jazzballetoefeningen op deed. Daarna draait hij in de opvang elk dubbeltje om en weet zelfs 2200 euro van zijn uitkering te reserveren. Hij vindt een woning op Zuid. Nu hij z’n dvd’s weer teruggekocht heeft, hoopt hij weer te gaan dansen. “Als ik bij Piekfijn een dvd-speler kan kopen. Het leven is niet zwart-wit. Bij mij is het leven een regenboog.”

Peter van Drunen is begeleider bij de Nico Adriaans Stichting (NAS), die zich inzet voor kwetsbare Rotterdammers. Hij stelt ze hier aan ons voor.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden