Lief kindje, schreeuwende moeder: ‘Knoop in m’n maag, jij bent ook lief!’ [Column]


Column

Lief kindje, schreeuwende moeder: ‘Knoop in m’n maag, jij bent ook lief!’

Rotterdam - ‘Jij bent lief!’, riep een kindje van een jaar of drie op straat naar onze columnist Britte Kramer. Het meisje wijst vervolgens trots naar haar moeder, die dat niet ziet omdat ze druk aan het schreeuwen is met twee andere vrouwen: ‘Knoop in m’n maag. Het liefst had ik haar even meegenomen en haar een heel gezellige, warme avond gegeven.’

Vrijdagavond. Na een week vol bijzondere ontmoetingen en toevalligheidjes, heb ik net foto’s gemaakt van de kerstsferen bij ‘s Zomers. Magisch mooi, en met mijn hoofd nog een beetje in glittersferen wandel ik langs de Hofbogen naar huis. Voor me lopen drie vrouwen. Een heeft een kindje van een jaar of drie op haar arm. Ze zwaait. Ik zwaai terug. Ze roept: ‘Jij ben lief!!’ en maakt mijn dag nog een stukje mooier. Het voelt alsof ze mijn positieve vibe oppikt - wat ik heel bijzonder vind, van zo’n jong kindje. ‘Dit is mijn mama’, zegt ze trots, wijzend naar de vrouw die haar draagt. Maar haar mama en de andere vrouwen kijken geen seconde om. Misschien boeit het ze niet, dat dit kindje zomaar een compliment geeft aan een vreemde vrouw op straat. Misschien hebben ze het niet door. Ze hebben het namelijk heel druk met schreeuwen. Ik kan niet volgen over wie of wat ze het hebben, alleen dat tachtig procent van alle geschreeuwde woorden ‘kankerhoer’ is. Ik steek het plein over en zwaai naar het meisje. ‘Doei!!’ roept ze. Niet één keer, maar wel tien. Steeds harder, totdat zij en haar zwaaiende handje uit het zicht verdwenen zijn. Knoop in m’n maag. Het liefst had ik haar even meegenomen en haar een heel gezellige, warme avond gegeven. Ik spreek mezelf toe: ik mag niet meteen mijn oordeel klaar hebben. Ze zal heus veel liefde en aandacht krijgen, anders had ze vast niet zo trots haar moeder aangewezen. Het zal puur een kwestie van verkeerde timing zijn; die vrouwen hebben waarschijnlijk net iets heftigs meegemaakt. En ik denk ook dat je kinderen niet teveel moet afschermen van menselijke dingen zoals ruzies, maar ik vind dit toch heel naar om te zien. Dat er door al die agressie totaal geen aandacht is voor iets heel bijzonders: een piepjong kind, háár kind, dat alle negatieve vibes weet te negeren. Dat gewoon haar eigen positieve bubbel creëert en iemands dag een stukje mooier maakt. Dankjewel dat dit toevallig míjn dag is. Jij bent ook lief.

Britte Kramer (britte@indebuurt.nl) is redacteur bij indebuurt.nl/rotterdam.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden