Dolblije Romano terug uit Mexico na stamceltherapie... Lopend!


<p>Romano kwam gisteren thuis, dolblij &eacute;n lopend.</p>

Romano kwam gisteren thuis, dolblij én lopend.

Dolblije Romano terug uit Mexico na stamceltherapie... Lopend!

Rotterdam - Romano Gerritsen is terug uit Mexico waar hij een stamceltransplantatie onderging. Zondagmiddag zette hij vastberaden weer zijn eerste stappen op Rotterdamse bodem. Zónder rolstoel of krukken, met alleen nog een wandelstok voor stabiliteit. De Mexicaanse artsen zijn zeer tevreden over het resultaat van hun behandeling en Romano niet minder. “Het is nog een beetje onwerkelijk allemaal, maar ik ben zo blij én dankbaar voor de kans die ik heb gekregen én gegrepen. Nu nog flink aan de revalidatie, want in 2022 wil ik de kwart marathon lopen.”

door Els Neijts

Romano haalde deze krant al meerdere keren omdat hij na de diagnose MS in de zwaarste variant besloot niet wanhopig in een hoekje weg te kruipen. Hij startte de crowdfundingsactie Romano’s laatste kans, omdat de behandeling die hem kon helpen in Nederland nog niet wordt uitgevoerd. Het resultaat overtrof zijn stoutste verwachtingen. Hij kreeg de benodigde 70.000 euro volledig bij elkaar. “De donaties varieerden van 50 cent tot 5000 euro. Tijdens de Nacht van de Kaap maakte een volslagen vreemde ter plekke 5000 euro over.” Na een gedegen voorbereiding arriveerde Romano op 24 oktober met zijn moeder Gonnie bij Clínica Ruiz. “Ergens wíst ik gewoon dat het ging lukken.”

Behandeling

Het doel van stamceltherapie bij MS is om het afweersysteem te “resetten” zodat MS-ontstekingscellen niet langer de hersenen aanvallen. Tijdens een stamceltransplantatie worden stamcellen uit het bloed of beenmerg van de patiënt gehaald en tijdelijk ingevroren. Vervolgens krijgt de patiënt chemotherapie en antilichamen toegediend waarmee het bestaande afweersysteem wordt vernietigd. Tot slot krijgt de patiënt zijn eigen stamcellen terug, waarmee het afweersysteem opnieuw wordt opgebouwd. “Mijn artsen zeggen dat alles volgens het boekje is verlopen”, lacht Romano, “maar het was een heel bizarre ervaring. Na de eerste chemo voelde ik me hondsberoerd. Alles wat met medicijnen deels onderdrukt was kwam keihard terug. Net alsof ik van binnen gefrituurd was. Ik was totaal gevloerd. Het enige wat ik nog wél kon was hopen dat het echt goed zou komen.”

Stamcellen

Na de tweede chemo merkte Romano al een groot verschil in lopen, maar de grote ommekeer kwam toen hij na een week zijn stamcellen terug kreeg. “Mijn lichaam werd helemaal warm en ging enorm tintelen en bonken. Mijn arts zei dat dat kwam omdat mijn stamcellen meteen alle ontstekingen in mijn lijf aan het wegwerken waren. Toen dat achter de rug was stond ik op en liep ik gewoon weg! Ik voelde alles weer, zelfs jeuk aan mijn voet. Wat ik gelukkig niet meer voelde was de vreselijke hoofdpijn. Daar heb ik járen 24/7 mee moeten leven en véél tramadol moeten slikken.”

Lotgenoten

Romano kon zijn Mexicaanse ervaringen met veertien lotgenoten delen. “Mijn medepatiënten kwamen echt overal vandaan. Als we niet voor zo’n bijzondere behandeling waren gekomen, had het nog het meest op een luxe vakantie geleken. Met een fijn appartement in een mooi complex. Zelfs met alle coronamaatregelen konden we elkaar regelmatig zien en spreken op het dakterras. Ik ga ze allemaal heel erg missen, want zij weten als geen ander wat ik heb meegemaakt. Gelukkig waren er vier Nederlanders bij, zelfs een vrouw uit Rotterdam. Dus daar kan ik redelijk eenvoudig contact mee houden.”

Weer leven!

Romano moet om te beginnen tien dagen in quarantaine. “Net als iedereen die in het buitenland is geweest” constateert hij nuchter. “Daarna kan ik eindelijk mijn dochters weer zien, maar ik moet nog lang heel voorzichtig zijn. Mijn afweer moet nog wel verder opbouwen.

Op 2 december ga ik me voor verdere begeleiding weer melden bij het Maasstad Ziekenhuis. Mijn neuroloog is vast heel nieuwsgierig. Hij zal versteld staan. Ik loop niet alleen weer, ik lul ook zonder moeite iedereen weer de oren van zijn kop. Ik heb heel erg zin in mijn verdere revalidatie. Zelfs in mijn rolstoel ben ik nog blijven sporten, dus het streven is om in 2022 de kwart marathon te lopen. En anders in 2023. Ik kan eindelijk mijn leven weer gaan leven en dat is natuurlijk gewéldig!”

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden